Italya Dolomitiler 2015 Gezi Notlari

Transkript

Italya Dolomitiler 2015 Gezi Notlari
İTALYA 2015 GEZİ NOTLARI
05.08.2015
Trieste'ye göndermek için sevgili motorlarımızı, Pendik'te UN-RORO limanına
götürdük (saat 1300). Burada kimlik kartımızla araç girişinden girdikten sonra, sol
tarafta bulunan terminal binası önüne motorları park ettik. İçeride ihracat
bölümündeki arkadaşlardan herhangi birisi yardımcı olabiliyor. Önce pasaport ve
ruhsat bilgileri ile kayıt açıyorlar. Daha sonra üst kattaki en son bölümdeki gümrük
tescil kısmında, yine pasaport ve ruhsat bilgileri işleniyor. Sonra aşağıya dönüp,
parasal kısımlar hallediliyor. Bir motor 200 Euro komşimento, 38 Euro liman işlem
ücreti ve 50 Euro kişi başı Slovena Lubiyana havaalanı uçak ve oradan Trieste
limanına otobüs ücreti olarak toplam 288 Euro'ya mal oluyor. Gidiş dönüş aldığımız
için 576 Euro kişi başı veriyoruz. Dönüş tarih rezervasyonu yapılmıyor. O İtalya'da
halledilecek.
Bu işlemler bittikten sonra motorları gemiye yüklemeye götürüyoruz. Normalde 1500
sonrası alıyorlar ancak. Motorlara imtiyaz var. Hemen yükleme yaptırıyorlar. Binadan
çıktıktan sonra soldan duvar dibinden dümdüz gidince, hızlıcı boşaltma işlemi yapan
çekicilerle karşılaşmadan limanda geminin yanaştığı yere gidiyoruz. Girişte alt
güvertede yaklaşık 50 metre ileride, üst güverteye çıkış platformunun alt tarafında
motorlara ayrılan bölüme, turuncu kıyafetli görevli arkadaşlardan biri rehberlik yapıyor.
Nereden bağlatmak istediğimize göre ki, biz motor koruma demirlerini tercih ettik,
motorları uygun pozisyona getirip park ettiriyor. Bu aşamadan sonrasını onlar
hallediyor. Bize düşen heyecanla, motorlarımızın resmini çekmek, özçekim yapmak,
onları öpüp okşayıp uğurlamak ve biz yokken uslu durmalarını, en kısa zamanda
alacağımızı söylemek ve tabi anahtarlarını, gemi girişindeki görevlilerden birisine
teslim etmek. Genelde motor anahtarlarını, TIR'ların anahtarlarının asılı olduğu
bölüme değil de, içeride ofiste masa çekmecesine koyuyorlar.
Burada acemilik noktası şu oldu. Görevlilere sorduğumuzda kapalı olan her şeyin
(top case, yan çantalar vs.) güvenli olduğunu ama fileyle bağlı olanlara bir şey
söyleyemeyeceklerini söylediler. Bunun üzerine bizde, değerli olan kask ve
giysilerimizi, fileye koymaya kıyamadık. Sabah erken saatlerde uçuşların olacağını
bildiğimiz için de kıyafetli olarak gitmeye karar verdik. Geri kalan ve uçakta sorun
çıkartacak her türlü malzemeyi de çantalara koyduk. Ama gerek yokmuş !!! Her şey
gayet güvenli merak etmeyin. Torbalara tozlanmasın ve görünmesin diye
yerleştirerek, her türlü kıyafeti file ile arka koltuğa sabitlemek en mantıklısıymış.
Aklınızda bulunsun. Dönüşte de öyle yaptık zaten. Tabi, uçakta el bagajı ile gitmeye
çalışacak şekilde, sorunlu malzemeleri (yağ, kask temizleyicisi, çakı, törpü, traş
malzemeleri vs.) motora yerleştirmek mantıklı bir yöntem. Bir de bagaj derdiyle
uğraşmamak lazım hava alanında.
1
Gemiden ayrılıp yayan olarak, yine duvar dibinden terminal binasına döndük. Son bir
kontrol yaptıktan sonra limandan ayrılıp, gezinin en zor tarafı olan Pendik-Bahçeşehir
yaya dönüş yolculuğumuza başladık. Bu arada, uçak bileti, otobüs bileti vs herhangi
bir kağıt belge verilmiyor. Adria (Slovenya hava yolları) tarifeli 0500 uçağına gidecek
şekilde ayarlama yapılıyor. Sorun çıkmıyor merak etmeyin.
08.08.2015
Sabaha karşı 0500'de uçak ancak, limandaki görevli arkadaş bize erken gidin uyarısı
yaptığı için uyumadan, saat 0200'de havaalanına gittik. İyi ki de gitmişiz. O saatte
Atatürk Hava alanı trafiği kilit durumdaydı. İçerisi de bir o kadar kalabalık. Anladım ki
bütün Arap ve uzak doğu ülkelerinin uçakları sabaha karşı. Bu yüzden de özellikle bu
mevsimde tıklım tıklımdı. Adrian Hava Yolları ve Türk Hava Yolları ortak uçuşu için
açılan kontuardan bir sorun olmadan pasaport ve kimlik bilgilerimizle biletlerimizi
alıyoruz. Gecikme olmadan uçak kalkıyor. Saat 0700 gibi Slovenya Lubiyana Hava
Alanı'na indik. Çıkış kontrolden sonra, bizimle beraber olan TIR şoförü arkadaşlara
sorarak bizi bekleyen servise doğru gittik. Konusu açılmışken, bir çok blog veya
forum sitesinde, TIR şoförü arkadaşlarımızın konuşma şeklinden veya
hareketlerinden dolayı bir kaba fakat candan bir davranış şekline kendimizi
alıştırmamız gerektiğinden bahsediliyordu. Candan oldukları, yardım etmeye
çalıştıkları, güler yüzleri kısmına katılıyorum. Katılmadığım kısım ise, argo ve küfürlü
konuşma şekli yerine, gayet de kibar ve seviyeli bir konuşma şekline sahip olmaları.
Yurt dışı kesinlikle, bir seviye veriyor insanlara. Biz çok rahat gittik, hiç bir konuda
rahatsızlık hissetmedik ve çok da yardım aldık. Başta Savaş Çakmak bey olmak
üzere, bizim seferdeki tüm şoför arkadaşlarıma teşekkür ve sevgilerimi tekrar
sunuyorum.
Havaalanının dışında, sağ tarafta,
karşıdaki otopark içerisinde bekleyen
servis otobüsüne ilerledik. Bir ara acaba
bizi almadan gider mi?, tuvalete gitsek
mi gitmesek mi diye düşünüyorduk.
Ancak arkadaşlarımız, servisin tüm
havaalanı boşalmadan gitmediğini
belirterek bizi rahatlattı. Servis yaklaşık
90-100 dakika civarında bir yolculuktan
sonra Trieste limanına geldi. İki giriş var
limana. biz yakın ancak o gün kapalı
olanına gittik ilk önce. Ama ben hemen,
her ihtimale karşın koordinat bilgilerini kaydettim telefona. Sonra, Trieste'nin
2
sahilinden ulaşılan ikinci kapıya gittik. Orayı da kaydettim. Sonradan da bu
koordinatlar, navigasyon cihazında çok yardımcı oldu. Burada pasaportlar toplandı ve
güvenlik görevlileri tarafından kontrolden geçirildi. Daha sonra tüm pasaportlar geri
verildi. Bir şoför arkadaşım herkesin ismini okuyarak pasaportları dağıttı.
Bu andan itibaren içeri giriş yaptık. Sabah erken vakit olduğu için ne UnRORO'nun
oradaki bürosu (SAMER) açılmıştı ne de gemi gelmişti. Limanın girişinden itibaren
yaklaşık 1 km uzaklıkta bulunan kırmızı bina adıyla anılan, restoran kafeterya
binasına gittik. Orada Türk tipi kahvaltı yaptık. Börek, açma poğaça, tost, ayran ve
çay mevcut.
Şoför arkadaşlar bize memleketten getirdikleri böreklerden de ikram ettiler. Saat
1130'a kadar orada, bizim gibi motor getiren Murat eşi Arzu ve bir diğer arkadaşımız
Serter beylerle, şoför arkadaşlarla sohbet ettik. Zaman kolay geçiyordu ancak
uykusuzluk da başlamıştı. Gece uyumadan başlayan yolculuk, uçakta bir saat,
serviste bir o kadar daha uyku ile devam ediyordu. Zaten bu yüzden de ilk konaklama
yerimizi yakın bir şehirden seçmiştim.
Saat 1130'da haber geldi ve oraya ait servis minibüsleriyle SAMER binasına gittik.
Orada Trieste limanına özgü motor başı 50 Euro işlem parasını verdik. belgelerimizi
aldık, dönüş için konuşacaktık ancak görevli olan Özgür ve İlker beylerin Türkiye'de
olduğunu, hafta arasında telefonla konuşmamız gerektiğini öğrendik ve telefon
numaralarını alarak gemiye, motorlarımızı almaya gittik.
Motorlarımızı bir sorun olmadan aldık. Kıyafetlerimiz de zaten üzerimizde olduğu için
hemen yola çıkmaya hazır duruma geldik. Diğer arkadaşlarımız için ise bir sorundu
bu. Çünkü yakında kıyafet değişecek bir yer yok. Onlar da limandan kıyafetsiz çıkıp
tuvaleti olan bir kafeterya bulmak üzere çıkış yaptılar. Ben olsam şimdi, motorları
aldıktan sonra tekrar kırmızı binaya gider, orada kıyafetleri değiştikten sonra paşa
paşa limandan çıkış yapardım.
Limandan çıkmadan, navigasyonu açtım ve daha önce yüklediğim kalacağımız hotele
gitmek üzere Belluno şehrine sürmeye başladık. Günlük güneşlik bir hava ve çok
güzel yollardan sonra otobana çıkışa geldik. Geçen sene aslında kullandığımız halde,
ya uykusuzluktan ya da dikkatsizlikten, gişelere geldiğimizde sanki para verecekmişiz
gibi düşündük. Halbuki ilk gişeler bilet alma gişeleri. Bilet aldıktan sonra yolumuza
devam ettik. Sonra da çıkış gişelerinden ödeme yaparak ki bunun için yanınızda çok
büyük olmayan banknot paralar bulundurmanızda fayda var. Her gişe de görevli
olmadığı ve bazı gişeler otomatik olduğundan, bunlar 50 euro ve üstünü kabul
etmiyor. Bozuk paralar her zaman kullanılabilir.
Belluno'ya doğru artık kuzeye ve dağlara doğru yöneldik. Hava şartları da değişmeye
başladı. Kara kara bulutlar ve artan rüzgar biraz endişelendirmeye başladı. İki dağ
şeridinin arasından geçerken rüzgar fırtınaya döndü, yağmur yağmaya başladı.
Hemen bir köprü altında yağmurluklarımızı giydik. Yola devam ediyorduk ancak
fırtınaya dönüşen rüzgar ve yağmur bizi etkiliyordu. Motorlar olduğu yerde kaymaya
başladılar. Hızımızı 50 km/saat'e kadar düşürdük. Şansımıza yaklaşık 45 dk sonra,
fırtına etkisini azaltmaya başladı ve yalnızca yağmura dönüştü. Belluno'ya
yaklaşırken ise, ara ara yağmaya başladı ve hava yükseldi. Belluno'nun merkezinde
Albergo Cappello e Cadore Hotel'ine vardık.
Belluno çok özel ve güzel bir şehir. Sakin, diğer kayak cazibesi haline gelmiş şehirler
gibi turistlerle tıklım tıkış değil. Uzun ve son bölümleri de tehlikeli olan bir yolculuktan
sonra, dingin ve hafif serin hava, sessizlik, güzel bir şehir görüntüsü, geniş meydan
ve eski binaların ve kulelerin ardından görünen dağlar çok rahatlatıcı oldu. Arnavut
taşlı dar yollardan minik meydanlara çıkılıyor. Nispeten küçük sayılabilecek şehirde
bile, etkinlikler, sokaklarda opera söyleyen sanatçılar son derece güzel geldi. Aslında
3
bu şehirde sırf kafa dinlemek için bir gün daha kalınabilir.
Şehri yürüyerek dolaştıktan sonra,
hotelden aldığımız tavsiyeye göre,
güzel bir pizzeria restorana gittik.
Aslında bir kaç tane tavsiye almıştık.
Ufak bir de harita verdi elimize hotel
görevlisi bayan. Ancak diğerlerinin
yerini pek beğenmedik, daha açıkta bir
yer aradık. Bir kısmı da saat 1800
olmasına rağmen ne yazık ki açık
değildi ki, bunu 15 Ağustos haftasında
bol bol yaşayacaktık. Çünkü 15'i
onların önemli bir tatil zamanı ve tatilini
birleştiren bir çok İtalyan Ağustos
ayının başından, üçüncü haftasına kadar tatile çıkıyorlar. Yine de kalan sağlar bizimdi
ve çok da güzel bir tane bulduk. Vadiye bakan bir terası olan restoranda güzel pizza,
spagetti ve şarap üçlemesi yaptık. Sabah acele etmeden hareket edecek olmamıza
rağmen, yorgunluktan fazla ayakta duramadık ve gece çok geç kalmadan yattık.
09.08.2015
Sabah kalktıktan sonra, kahvaltı edip hazırlık yapıp motorlarımıza bindik. Bugün
hedef Cortina d'Amprezzo'ya varana kadar, yapabildiğimiz kadar pass geçişi
yapmaktı. Hava harikaydı ve dün geceki yağmur, fırtına korkularım geride kalmıştı.
Her ihtimalde yine de Alplerde hiç belli olmuyor hava durumu. Yarım saat içinde,
güneşin gülen suratı, kara bulutların somurtkan suratı haline gelebiliyor. Kuzeye
doğru, Albergo yolunu takip ederek yola çıktık. Albergo'dan sonra Arabba yoluna
saptık. Arabba'dan sonra zaten Cortina d'Amprezzo'ya gitmek için yapılacak tek şey,
Alp pass'larını geçmekti. Yukarı doğru çıkmaya başladıktan hemen sonra, muhteşem
dağ manzarası ve ormanlar, göller, içinden geçtiğimiz ufacık, ama bir o kadar da
modern ve güzel köy ve kasabaların tadını çıkartmaya başladık.
4
Alleghe gölü bunlardan bir tanesiydi.
Dağ dizilerinin arasına sıkışmış, aniden
karşımıza çıkan muhteşem manzarası olan bir
göldü. Fırsatı kaçırmadan mola verdik. Kahve
eşliğinde bir göl kıyısı keyfi yaptık. Yukarı
doğru çıkmaya devam ettik. İlk pass Pordoi
oldu. 1800 metre yüksekliği geçtikten sonra,
bir anda bitki örtüsü, ağaç ve ormanlardan,
tundra ve kayalık, zaman zaman da çayır
haline geldi. Yükseklik ve firkete virajlar
gerçekten motor sürmenin tadını çıkarmamızı
sağladı.
Pordoi pass, Alplerde yaptığımız ilk
pass, hatta hayatımızda yaptığımız ilk
pass geçişi olduğu için ayrıca bir
öneme sahipti. Sonrasında inişli ve
çıkışlı pass'lerle devam ettik. Tabi her
pass'de mutlaka pin ve sticker aldık.
Ancak pass'ler çoğalmaya başlayınca,
stickerların hepsini motorlara
yapıştıramayacağımızı farkedince
almaktan vazgeçip yalnızca pin alarak
devam ettik. Her pass'ta mutlaka mola
verdik. Bir manzara keyfi yaptık. Etraf
zaten motor ve bisikletlerle doluydu.
Araba ve diğer araçlar, bize oranla çok azdı. Tabi o dar yollarda, medeniyet yine
etkisini gösterdi ve hiç bir kargaşa, korna, tehlike olmadan yol yapmaya devam ettik.
Sırasıyla Sella Pass, Gardena Pass, Valparola Pass, Falzarego Pass geçişlerini
yapıp, öğleden sonra 1600 gibi Cortina d'Amprezzo'da konaklayacağımız Concordia
Hotel'ine vardık.
5
Hotel tam merkezi bir yerdeydi. Tabi
her zaman olduğu gibi, kendine ait
özel bir park yeri vardı. Motorları da
oraya koyup, odalarımıza yerleştik.
Bir duş alıp, uzun günün tadını
çıkartmak için dolaşmaya başladık.
Cortina d'Amprezzo ünlü bir kayak
merkezi. Tabi haliyle biraz pahalı.
Güzellik ve sıcaklık ise değişmedi.
Belluno'ya göre turist sayısı bayağı
bir yüksek. Sakinlik artık geride
kaldı herhalde. Hatta biraz curcuna
bile denebilir. Bunun da ayrı bir
keyfi vardır. Tabi lüks mağazalar ve restoran seçenekleri da fazlaydı. Hatta bir
alışveriş merkezi bile vardı. Burada da foursquare sayesinde güzel bir Pizzeria
bulduk ve değişmez öğünümüz pizza ve makarnayı yedik. Yemeklerle beraber verilen
acı zeytin yağına bayılıyorum. Pizzanın, makarnanın üstüne koyduğumuzda müthiş
bir acılık ve harika bir tat katıyordu. Gece dolaşmaya devam edip, yine hiç
değişmeyen şekilde kahvelerimizi güzel bir cafe'de içip odamıza çıktık.
10.08.2015
Cortina d'Amprezzo'dan yola çıktık rahat rahat yaptığımız bir kahvaltıdan sonra.
Bugün acelemiz yoktu çünkü, yolumuz düz ve zamanımız da boldu. Cortina
d'Amprezzo'dan doğuya giderek Pieve di Cadore, Auronzo üzerinden bir daire
çizecek ve Vipiteno'ya doğra gidecektir. Yola çıktıktan bir süre sonra, San Vito di
Cadore'ye giderken bir göl tabelası görüp
içeri doğru saptım.
Chalet adındaki bu göl açıkçası
büyüleyiciydi. Açık yeşil rengi, etrafındaki
ormanlar, su sporları imkanları, sakinlik
öylesine dinlendiriciydi ki, acaba bir sefer
de çadırla mı buralara gelsek diye aklıma
gelmedi değildi. Sonrasında Pieva di
Cadore yakındalarındaki Lago di
Cadore'de de ister istemez bir kısa mola
verip yola devam ettik. Auronzo'da ise
Lago di Santa Caterina'daki güzelliğe
6
kanıp tekrar yoldan çıkıp, göl kenarında bir kahve içmek için mola verdik.
Burası da herhalde kireçli veya killi
topraktan dolayı turkuaz rengine
bürünmüş, etrafı piknik alanlarıyla
dolu, su sporlarının yapıldığı
muhteşem bir manzaraydı. Bu
göllerin, kışın donmalarından dolayı
bir renk değişimine de uğradığını
düşünüyorum açıkçası. Buradan
sonra Brunico üzerinden Vipiteno'ya
gidene kadar fazla durmadık.
Öğleden sonra Vipiteno'daki yine
şehir merkezindeki ve yine özel
otoparkı olan Hotel Mondschein'a
vardık.
Hotelin isminin Almanca olması ilginç
gelebilir ama zaten burası had
safhada Avusturya etkisinde kalmış
bir yerdi. 1915 yılına kadar Avusturya
toprağı olan bu bölgeyi, İtalyanlar
1915 yılında işgal etmişler. O
zamandan beri de İtalyan toprağı
ancak Almanca ve Avusturya
kimliklerini hiç kaybetmemişler
diyebiliriz. Genellikle önce Almanca
konuşmaya başlıyor esnaf. İsimlerin
çoğu Almanca. İkinci Dünya
Savaşı'nın bazı aranan ünlü
Nazi'lerinin, uzun süre burada
saklandığı biliniyor. Güzel bir şehirdi. Bol bol dolaştık ve ara sokakların bir
tanesindeki pizzacıda harika bir yemek yedik.
Bu arada Foursquare programı gerçekten çok yardımcı oldu gezi boyunca ve reklam
gibi olacak ama Vodafone Red tarife sayesinde günlük 10TL'ye Türkiye'deki aynı
konuşma ve özellikle internet kullanım hakkının olması, hem foursquare gibi
programları, hem de navigasyonun karıştığı durumlarda, telefonun haritasını
kullanmakta son derece yararlı oldu. Havanın yarın güneşli olmasını, en azından
yağışsız olmasını umarak gece yattık.
11.08.2015
Hava günlük güneşlik. Bugün erken kalktık. Yolumuz uzun. Hacı olma günümüz
bugün. Kahvaltımızı yapıp hemen yola
koyulduk. Doğrudan Jaufen Pass üzerinden
San Leonardo'ya geçtik.
7
Buradan Merano üzerinden Stelvio
Pass'a gittik. Doğrusu ya, Stelvio'ya
kadar geçtiğimiz pass'ler gerçekten
çocuk oyuncağıymış. Firkete virajların,
Stelvio'da eğimli testere dişlerine
dönüştüğünü görünce hani bakalım ne
olacak diye düşünmedik değil. Sonra
başladık tırmanmaya. Tırman tırman
tırman, yukarı baktığımda bir arpa boyu
yol gitmişiz dedim. Bir ara, kenardaki
boşluklarda, mola verenler gibi
dinlenmek geçti aklımızdan ama sonra
yukarı gitme cesaretimiz kırılabilir diye
vazgeçtik ve hazır hızımızı almışken devam edelim dedik. Zirveye varmak tam bir
adrenalin boşalması sağladı. Burada artık mola vermeliydik. Burası bir rekor gibi
görülüyordu. 2760 metreyle Avrupa'nın ikinci yüksek geçidi ve gerçekten niye
motorsikletlerin haccı dendiğini anladım. Yukarısı tıklım tıklımdı. Tam manzaraya
bakan bir yerde öğlen yemek molası verdik. Saat 1300 civarıydı. Tabi kaybedecek
fazla zaman yoktu. Bormio üzerinden Sondrio'ya gitmeyi planlıyorduk. Gerçi
navigasyon ve telefon haritası bizi bir türlü Bormio üzerinden götürmüyordu. Habire
İsviçre'ye sokup dolaştırıyordu. Yola çıkıp da Stelvio'dan inmeye başlar başlamaz
nedeni belli oldu. Bormio yolu kapalıydı ve bizi İsviçre'ye Santa Maria'ya
yönlendirdiler. Gerçi çok da iyi oldu. Çünkü İsviçre'de de dolaşma fırsatı bulmuş
olduk. Ancak yolumuz oldukça uzayacaktı ve vodafone İsviçre'de geçerli olmadığı
için telefonu kullanamayacaktım. Navigasyon'da habire bizi geri götürmeye
çalışıyordu. Yani Santa Maria'ya geldiğimizde, eski model haritamız da olmadığı için
hissi kablel vuku durumuna geldik. Bayağı bir yol kat ettikten sonra, Tschierv
adındaki kasabada turizm informasyon gördüm. Oradaki bayan sağ olsun çok
yardımcı oldu ve bana yetecek bir de küçük bir harita verdi. İsviçre gerçekten çok
gelişmiş bir yerdi. Geniş düzlüklerde kurulu kasabaların hepsinde istisnasız, herkes
bisitlete, ata biniyor, spor yapıyordu. Manzara gerçekten görülmeye değerdi. Tabi
İsviçre'nin ultra pahalı olduğunu da belirtmekte fayda var. Bir küçük suya 3 euro ve
aldığımız anı pimine 23 euro verince biraz rahatsız olmadığım değil. Tschierv
kasabasından sonra Ofen pass ve Fuern pass'tan geçerek Zernest üzerinden Saint
Moritz'e doğru gittik.
8
San Moritz'e gelmeden hemen önce Samedan ve Pontresina yoluna saptık. Buraları
aynı zamanda ünlü Alp trenlerinin de güzergahıydı ve benim yolculuktan önce tren
bileti için aranıp da bulamadığım yerlerdi. Kısmetimiz bizi oralara üstelik de motorla
götürdü.
Morteratsch buzulunun yanında durup resim çektirdik. Yola devam edince Bernina
Pass'tan geçtik.
Buraları da yüksek olmasına rağmen, Stelvio'dan sonra çok
fazla iniş yapmadan geldiğimizden, düz yolda çıkar gibi
ulaştığımız pass'lerdi. Bu yolun alternatifi, Livigno
üzerinden tünel yolunu takip etmekti. Ancak tünel yolu
adam başı 32 euro olacağı için dolaşmayı tercih ettik. İyi bir
tercihti. Brusio üzerinden Tirano'ya akşam 1800 gibi vardık.
İsviçre İtalya geçişleri yol üzerindeki basit sınır kapılarından
oluşuyor. Herhangi bir kontrol olmadığından, sık sık
kendimize acaba İtalya'ya geçtik mi diye sorduk. Kültürler o
kadar birbirine girmiş ki, İsviçre'de İtalyanca kullanıyor,
İtalya'da Almanca. Sonunda Tirano'ya girdik. Burada bir
cafede mola verdiğimizde, hotel ayarlamasını da yaptık.
Merkezde bulunan Albergo Altavilla hotelinde yer ayırttık.
Çatı katı oda esasından Alp yüksekliğinin serinliğinden sonra geldiğimiz sıcak
Tirano'da hiç de uygun değildi. Ama o kadar yorulmuştuk ki, yemeğimizi yiyip biraz
dolaştıktan sonra hemen uyuduk. Tek hatalı hotel seçimimizdi.
12.08.2015
Sabah kalkarak yola çıktık. Artık dağları
arkamızda bırakarak düzlüklere doğru
inmeye başlayacaktık. Como gölünün
doğusundan dolaşıp, göl ve ağaç
manzarası eşliğinde seyahat ettik.
Como gönünün kıyısındaki Abbadia
Lariana kasabasında Park Hotel
Abbadia'da konakladık. Hotelimizin
yakınında halk plajında Como gölüne
girdim. Gölün suyu gayet sıcaktı ancak
girip bir kaç metre uzaklaşınca gölün
9
birden bire derinleştiğini, dipten ilginç yosunların su üstüne kadar çıktığını gördüm.
Fazla emniyetli hissetmedim açıkçası. Halkın açılmamasının bir sebebi varmış. Sahil
boyunca uzanan kasaba çok fazla bir alternatif sunmuyordu ama kaldığımız hotelin
yanında teras katında yer alan restoran, şimdiye kadar gittiğimiz restorandı.
13.08.2015
Sabah kasabadan ayrıldıktan sonra, Milano'ya doğru yola çıktık. Ancak dağlardan
sonra bu yollar gerçekten hiç ilginç gelmedi. Dağların serinliği de ayrıca güzeldi.
Hatta bazı yüksekliklerde wind stopper'larımızı bile giymiştik. Şimdi ise Ağustos
güneşinin en yakıcı sıcaklığını hissediyorduk. Milano'nun biraz dışında, fiyatı çok
uygun ve tüm yolculuk boyunca kaldığımız en güzel hotel olan Hotel Da Vinci'ye giriş
yaptık.
Erken geldiğimiz için hemen yerleşip
dışarı çıktık. Hotel'in yakınlarındaki
metroya yürüyüp merkeze indik. Burada
akşama kadar şehirde belli başlı
merkezleri dolaştık. Sonra da yine metro
ile hotele döndük.
10
14.08.2015
Milano'dan ayrılarak, uzun bir otoban seyahati yaparak Garda gölü kıyısındaki
Desenzano Del Garda kasabasına gittik. Burada biraz motorla dolaşıp, sahile yakın
bir cafede kahvemizi içtik. Garda gölü, Como gölüne göre belirgin şekilde daha
kalabalıktı. İtalya'nın en büyük gölü. Ama etrafı Como gölü kadar ağaçlık ve motorla
dolaşmak için cezbedici değildi.
Bayağı bir deniz gibi. Neredeyse sınırları görünmüyordu. yine öğleden sonra
Verona'ya Hotel Piccolo'ya yerleştik. Yine aynı taktikle hotele yerleşip hemen dışarı
dolaşmaya çıktık. Akşama kadar şehri dolaşabildiğimiz kadar dolaştık.
11
15.08.2015
Verona'dan ayrılıp öğlene kadar Trieste'ye yetişmeye çalıştık. Ancak bir müddet
sonra trafik yoğunlaştı. Emniyet şeridi yardım etti. Saat 1400 gibi Trieste limanına
vardık. Burada motorlarımızın işlemlerini yaptık. Özgür bey sağolsun bize çok
yardımcı oldu. Motorları gemiye götürdük. Kıyafetlerimizi değiştirdik, kasklarımızı,
kıyafetlerimizi ve botlarımızı motorların üzerine yerleştirdik.
Sonra da limandan taksiyle ayrılıp Trieste'yi dolaşmaya gittik. Akşama kadar dolaştık.
Saat 2100 da limana gelen otobüse binerek Lubiyana'ya gittik. 1145 seferiyle
İstanbul'a döndük. Güzel bir gezi de böylece bitti. Gezinin en zor bölümü emin oldum
ki, Bahçeşehir-Pendik arası oldu. Zaten 3 gün sonra tekrar Pendik'e tam 4 saatte
gittik. Herhangi bir sorun olmadan motorlarımızı alıp akşam Bahçeşehir'e döndük.
Saat 1900 sonrası motorlarını alacak olanların mutlaka gümrük memurlarıyla
konuşup, nöbetçi kalıp kalmayacağını ve işlem yapılması gerektiğini bildirmeleri kendi
çıkarlarına olacaktır.
12