Paul Verlaine

Paul Verlaine
by Stefan Zweig
Paul Verlaine and Arthur Rimbaud - detail of a painting by Henri Fantin-Latour (1872)
Il faut, voyez-vous, nous pardonner les choses. -Paul Verlaine
I chanced upon this little book while looking for a good biography of Paul Verlaine,(*) and though Stefan Zweig
(1881-1942) apparently wrote Paul Verlaine when he was 23 years old, he was already in full possession of his
prosodic powers and psychological insight. In a finely honed turn-of-the-century prose Zweig indicates in broad
strokes the life of a man he presents as weak and easily influenced, though highly gifted and sensitive: from the
perfect childhood through the beginnings of the fall when he was placed in a Parisian boarding house at the age
of 14 so that he may study in a Parisian school, through the addiction to absinthe and the oh-so-brief career as a
bureaucrat in the Parisian City Hall, through the arrival from the provinces of some stunningly new poems by a
fifteen year old prodigy, through the obsessive, self-destructive relationship with said prodigy - which ended not
with the famous gunshots and the two year incarceration in a Belgian jail, but with a tragicomic drunken brawl on
the banks of the Neckar after Verlaine was released and tried to convert the young monster to CatholicismRimbaud was just about ready to say adieu to literature and to Europe - through the long years of artistic and
physical decline after the apogee of the passionate poems of religious fervor written in the Belgian prison.
It is particularly of this last and longest period in Verlaine's life that I learned the most from this little book. Zweig
argues convincingly that Verlaine's belief flagged once again, leaving him only with a nostalgia for belief, but that
he was trapped in a role he felt he could not abandon. Curiously, while generating reams of Catholic poèmes
d'occasion Verlaine also published work Zweig characterizes as pornography, both for much the same reason:
money.(**) The final years of Verlaine's life are most regrettable as he alternated absinthe soaked revels while
he was trapped in a role he felt he could not abandon. Curiously, while generating reams of Catholic poèmes
d'occasion Verlaine also published work Zweig characterizes as pornography, both for much the same reason:
money.(**) The final years of Verlaine's life are most regrettable as he alternated absinthe soaked revels while
wearing the tattered costume designed for him by the newspapers with longer and longer stays in hospitals.
Zweig quotes freely from Verlaine's poetry and Confessions, working them seamlessly into the text to illustrate his
points. Along the way we also learn what the young Zweig thought about poetry in general and about the failings
of French poetry in particular. As a good Germanic Austrian he found the art of French poetry to be too abstract,
too distant from the sources of great poetry. He asserts that, next to Villon, Verlaine was the first lyrical genius of
France, but that Verlaine's prose and sole piece for the theater are of interest only for insight into Verlaine's life.
Zweig writes, "er hat ja nie die Welt recht verstanden und nur gewusst, sich selbst zu erzählen."(***) That could
well be true...
(*) There are many biographies of Rimbaud, but I am still looking for a modern biography of Verlaine. This book is
available free online in English translation, and the original German edition (with excellent illustrations including a
self-caricature of Verlaine I had never seen) is similarly available here: http://babel.hathitrust.org/cgi/pt?id... .
(**) He mentions explicitly two under-the-counter publications, Femmes and Hombres. I've never seen these texts
before, but now my curiosity is aroused.
(***) He never rightly understood the world and only knew how to narrate himself.
Rating
http://leopard.booklikes.com/post/116...|Büyük ama aykırı bir şairi yine büyük bir edebiyat adamının ağzından pek
anlayamadığım için üzgünüm. Bu biyografi sanki, benim gibi, psikoloji üzerine, edebiyat üzerine orta halli bir
birikim sahibi, sıradan bir okur için yazılmamış. Bu sebeple bu kitabın 5 yıldız üzerinden kaç yıldız edebileceğini
değerlendirebilecek durumda bulmuyorum kendimi. Öte yandan psikolojiye ve sıra dışı kişiliklere olan merakım
nedeni ile kitabı okumaktan vazgeçmedim. Her sayfasında sadece Verlaine’i değil Zweig’ı da anlayabilmek ümidi ile
ilerledim. Bu bakımdan, anlaşılması zor olsa da, kitap benim için akıcıydı diyebilirim.|Paul Verlaine is more an
appreciation of the poet in the tradition of Alfred Kazin’s On Native Ground than an in depth literary biography.
Zweig, the great writer of obsession, considers
Verlaine’s relation with Rimbaud with almost 19th century detachment and circumspection. Several poems are
reproduced in French, but the editor only provides a translation of “Art Poétique,” the only poem which Zweig
analyses in any detail. Although this biography assumes the reader is familiar with Verlaine’s work in French, it is a
good introduction to Verlaine for the general reader and an illustration of the theme of obsession that drove his
biographer’s fiction.
|This brief book is awesome and worth reading because of how little regard Zweig has for his subject.
"It does not diminish Verlaine's stature if we do not count him among the heroes of life. He was an isolated
phenomena, too significant to be typical and too weak to become eternal... His effect is deep, but yet on that
account not great."
Much of Zweig's distaste for Verlaine seems due to the various salacious episodes in the poet's life, the details of
which Zweig tactfully omits- but he simply doesn't like the Frenchman's poetry, either.|"Son dönemin hiçbir
şairinde, Paul Verlaine'den daha mecburi, acılı ya da trajik bir kendi hayatını başkalarına açıklama ihtiyacı yoktur
çünkü Verlaine kadar hiçbir şair kaderin baskısı altında zayıf değildir. Verlaine'in bütün yaratıcı erdemi tersine
çevrilmiş güçtür. Zayıflığı onun gücüdür."
"Verlaine'in eserlerinde çıplak, ehlileştirilmemiş, hem insansı hem de tanrısal güzellikle parlar. Böylelikle ilkel lirizme
ulaşmıştır: saf insan, basit yakınma, alçak gönüllülük, çocuksu tutukluluk, gazap ve sitem."
"Her halükarda, hayat günümüzdeki hiçbir şairde olmadığından çok daha derin biçimde onun tenine etki etti.
Ruhu, hiçbir şeyin sessiz kalmadığı o kadar sıkıca ve acınası şekilde yaralanmıştı ki, ölünceye kadar inleyerek,
sevinerek ve ağlayarak kanadı."
"Her halükarda, hayat günümüzdeki hiçbir şairde olmadığından çok daha derin biçimde onun tenine etki etti.
Ruhu, hiçbir şeyin sessiz kalmadığı o kadar sıkıca ve acınası şekilde yaralanmıştı ki, ölünceye kadar inleyerek,
sevinerek ve ağlayarak kanadı."
"Faust ve Mephisto karakterleri Verlaine'de hiçbir zaman tam olarak birbirine bağlanmamış, sadece iç içe geçmiştir.
Her alanda gösterdiği aşırı kendini adamışlık kapasitesi ile hayatını sadece tensel ya da manevi olanla
birleştirebilirdi. Fakat böyle bir isteği olmayan Verlaine sürekli yön değiştirmeye bir son nokta koyamamış ve bu
yön değiştirmeler onu pişmanlık duyduğu tutkularından bir anlığına çekse de yine onu tutkuların nefret dolu
ellerine fırlatmıştır. Bu yüzden Verlaine'in hayatı yukarı doğru yükselen bir çizgi değildir. Onun hayatı
yorgunluklarla sonuçlanan baş aşağı inişler, felaketler, yükselmeler ve değişimlerden oluşur."
"Mükemmel hislerin adamı olan Verlaine, kendi tarzını hayata uygular. İçindeki şefkati açlık, sarhoşluk ve vahşi bir
kader boğmuştur. Rimbaud ile olan arkadaşlığının da zararlı biçimleri vardır. Sıklıkla kavga etmeye başlarlar.
Neredeyse her saat Rimbaud'nun fokurdayan sinirleri ile Verlaine'in geçici sert, vahşi tavırları çatışır. Hiç şüphesiz
ikisi de sarhoştur. Güçlü olan Rimbaud, güç isteği için, renklerin parladığı dürtülerin daha bir şiddetlendiği ve
birlikteliğin daha hızlı, keskin ve cesur olduğu bir sarhoşluk istediği için içmektedir. Verlaine, pişmanlığı, elemi ve
zayıflığı boğmak için absent içer. Hayatın bütün kötülüklerinin içinde damıtılmış gibi durduğu bu tatlı içkiden
Verlaine vahşiliği ve hararetli karmaşaları çıkarır."
"Verlaine, duyulara tatlılık ve harikulade bir huzur veren ama bizi asil, güçlü, cesur ve mütevazı yapmayan nadide
bir çiçek gibi harika, güzel ve fuzulidir."