muhafazateyn sureleri

MUHAFAZATEYN SURELERİ
Kerem ederek hidayet ettiğin kalbi azdırma; takdir ettiğin kötülükleri bizden defet; Kötü
kazaları üstümüzden esirge; bizi Tanrı’ya razı olan kardeşlerden ayırma! Senin ayrılığından
daha acı bir şey yok... Sana sığınmazsak sen esirgemezsen işimiz, gücümüz ancak
kargaşalıktır.. -Mesneviden
1
(ŞAFAK-IŞIK SURESİ)
Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla,
De ki; Karanlığı yaran ışığın Rabbine sığınırım. Yarattıklarının kötülüğünden ve çöküp
bürüdüğünde karanlığın kötülüğünden ve düğümlere üfleyenlerin kötülüğünden ve
kıskandığı zaman kıskancın kötülüğünden..
(NAS-İNSAN SURESİ)
Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla,
De ki; İnsanların Rabbine, insanların Hükümdarına, insanların İlahına sığınırım. Sinsice (kötü)
fısıltılar verenin kötülüğünden. Cin ve insanlardandır o ki, insanların gönüllerine (kötülük)
fısıldar.
Mübarek Surelere Genel Bakış:
Fatiha suresi ile yola çıkmıştık, bizi mübarek Rahman suresine kadar getirdi. Mübarek Rahman
suresinin İnsan ve Cin toplumlarının yaratılışlarına değindiğini ve hitabının dahi bu iki topluma
olduğunu gördük. Bu yüzden bizde sırayla insanın yaratılışına işaret eden Dehr-İnsan suresine ve
ardından da cinler ile ilgili bilgiler verilen Mübarek Cin suresine vardık. Zaten Allah’ın izniyle
gidişatımız bizi Muhafazateyn surelerine doğru yönlendirdi bir de cin suresi on üçüncü ayeti
kerimeyi görünce yönümüzü tam olarak muhafazateyn surelerine çevirdik.
Bu iki koruyan sureye genel olarak bakarsak, Felak suresinin evrensel, Nas suresinin ise yerel yani
insan toplumuna özgü olup insan toplumuna hitap ettiğini görürüz.
İki koruyan surenin bir birine kıyasla iki farklı boyuta hitabı Rahman suresinde de aynı şekilde
bulunmaktaydı. (RAHMAN Kur’anı öğretti, insanı yarattı..) Sanki ıssız bir denizde yolumuzu arıyor
gibiydik böylece Mübarek Rahman suresini yol gösteren bir yıldız bildik ve onu kılavuz edinip
rotamızı da ona göre düzenledik. Daha önceki mübarek İhlas ve Tegabün surelerine ise Fatiha’nın
kılavuzluk etmesiyle yönlenmiş ve böylece Yüce Rabbimizin mübarek sıfatlarının bir çoğunu
öğrenerek, Yüce Rabbimizin tam olarak idrak edilemez kudretini hissetmiştik. Mübarek Rahman
suresinin “sıralamadaki” kılavuzluk görevi bu iki surenin tamamlanması ile bitmektedir. Fakat ileride
nereye yöneleceğimizi yine mübarek Rahman suresinin son bir işareti ile çok iyi biliyoruz.
Boşanan kadınların iddetlerini saymayı emreden bir kitap elbette ki yerel ve insani özelliklerde
taşımaktadır. Ancak örnek verdiğimiz bu çok çok özel olayda bile tüm evrene mal olabilecek büyük
bir Adalet hikmeti kolaylıkla anlaşılabilir.
Öyleyse mübarek Kur’an evrensel ve özel hükümler içeren ve de içerdiği özel hükümlerde bile
evrensel bir hikmet yani manalı bağlantı bulunan bir kitaptır. Tıpkı evrenin karanlığında ışıyan bir
yıldız gibi, üç yüz altmış derece ve her yöne ışık saçıyor. Sonra ışık tanecikli yapısından dolayı
nesnelere çarpıp saçılıyor. Işınları aya geliyor böylece ayın güzelliğini görüyoruz. Oysa aya ışık
verip aydınlatan güneştir. Güneşi ışıtan ise Yüce Nurdur. Anla işte nefsim, Mübarek Kur’an bir
ışıktır ve ışığı “evrensel hükümleri ile” dört bir yana saçılır. Bu nedenle Kur’anın evrensel yönü
güneşe-yıldıza benzer. Özel yönü ise tıpkı aya benzer. Evet yereldir ancak kaynağını güneşten
yani “evrensel hükümlerden” alır. Böylece her özel hüküm evrensel hükme ulaşır. O evrensel
hükmü de takip edersek Yüce Zatıyla Ahkemül Hakimin olan Yüce Hükümdara varırız.
Aynen ışığı takip etmek gibi, aklınla önce aya sonra da güneşe varırsan aşk ile ışık veren o
güneşin Yüce Nur’un kudret elinde durduğunu görürsün. Işığın aslında Yüce Rabbimizin izniyle
saçıldığını anlarsın. Yüce Rabbimiz Yüce Zatıyla Nur’dur. Yüce Rabbimiz ezeli ve ebedidir.
Öyleyse karanlık sonradan yaratılmıştır. Sığınırız geceyi yarıp aydınlatan şafağın Rabbine; Hakkı
örten, gölgeleyen ve kendini kör eden kafire benzemekten..
2
De ki; Karanlığı yaran ışığın Rabbine sığınırım. Sabah namazı vaktinde ortalık karanlıktır.
Bir ışık yakmadıktan sonra etrafımızda hangi eşyalar var göremeyiz. Panjurları veya
perdeleri kaldırmadan da güneş ışığının karanlık geceyi nasıl safha safha dağıttığını fark
edemeyiz. Eğer sabah namazı vaktinde açıklık bir alanda, bahçede yada balkonda olursak
gecenin nasıl yavaş yavaş aydınlandığını, etrafımızdaki cisimlerin renklerini, bulundukları
yeri ve tüm özelliklerini apaçık görürüz.
Işığın yardımıyla gülün rengi pembeymiş, şu ağacın üstünde meyveleri varmış, şurada taş,
şurada hendek varmış diyebiliriz. Hiç ışık olmayan karanlık gecede o taşa takılabilir, o
ağaca çarpabilir, o hendeğe düşebilirdik. Hatta güvenli evimiz dahi karanlık ise ayağımızı
bir yere vurabilir canımızı acıtabilirdik.
Öyleyse ışık nedir? Daha önceki mübarek Cin suresinde geçen sefih kelimesi karanlığı
karşıladığına göre ve daha önceki mübarek Tegabün suresinde mübarek Kur’an ışık olarak
tanımlandığına göre, bu delillerden hareketle deriz ki kast edilen ışık ve bilgi eş anlamlıdır.
Bizim evrenimizde gördüğümüz ışığımız cüz-i ışık olup yaratılmıştır. Bunun delilide bir ışık
kaynağı olarak güneşin ve tüm yıldızların ve hatta tüm evrenin yaratılmış olmasıdır. Bu
aynı zamanda da bazı batıl inançlardaki gibi ışığa tapmanın manasızlığını da tanımlar.
Çünkü bu ışık evrenin yaratılmasıyla birlikte yaratılıp evrenin yok olmasıyla birlikte “cüz-i
hali” ortadan kalkacak bir cüzi ışıktır. Hatta en şiddetli gama ışığı olsa bile fanidir, cüzidir.
Bizlerin etrafımızdaki, çevremizdeki nesneleri gözümüzle kuşatarak idrak edip
tanıyabilmemiz sebebiyledir ki bilgi ışık, ışıkta bilgi olarak tanımlanmış ve mübarek Kur’an
tarafından bu şekilde eş anlamlılaştırılmıştır. Eş anlamlılığın delili de Tegabün suresindedir.
Işık kavramının karşıt anlamlısı karanlıktır. Zulmet kelimesi de karanlık demektir. Aynı
zaman da da Haksızlık ve Haksızlığa ulaştıran cahillik ve sefihlikte zulmet ile eş anlamlıdır.
Çünkü Haksızlık Hakka zulmetmek demektir, Halbuki Hakka zulmedebilmek kimin
haddine! Hakkı kendi kalplerinde örtenler Yüce Rabbimizden şeytanın dilediği “mühletesüreye” dahil oldukları için azapları ertelenmektedir.
Nasıl ki ışık sayesinde yolumuzu görebilir. Yolu idrak edip yolun ne tarafa kıvrıldığını
bilebilirsek, bilgi ışığı sayesinde de kainatın ve kendimizin hallerini görebilir ve asıl olarak
ta Yüce Rabbimize ulaştıran bir yol tutabiliriz. Böylece Ahseni takvimlerimizde kendi
yaratıldığı fıtrat yolunda gider. Bu ilahi bilgi ücretsizdir fakat aksini denemesi bile bedava
değil! bir gün aracınla gece yoldayken farları söndür de bakalım yolu takip edebilecek
misin? Yolu idrak edemezsin sonunda ya uçuruma düşer yada bir ağaca toslarsın. Demek
ki karanlık asla hakikate, delile ulaştırmaz. Demek ki bilgi yolumuzu aydınlatan bir ışıktır.
Işığın zıttı ise cahilliktir idrak kaybıdır. İdrak kaybı bizi sefihliğe ulaştırır. Karanlık yani idrak
kaybı-sefihlik ise bizleri sıratı müstakim yolundan çıkarıp cehennem denen ateş
uçurumuna düşürür. İnanç konusunda idrak kaybına uğramamanın ilacı mübarek Kur’an
ışığıdır. Aksini düşünmek mantıksızdır çünkü karanlıklar ile aydınlıklar bir olur mu?
Yüce Zatıyla Ezeli, Ebedi ve de Nur olan Yüce Rabbimizin katındaki külli ışığı hayal
etmeye çalışırsak öncelikle mübarek Kur’an dan anlamamız gereken O’nun ışığının her
hangi başka bir kaynağı yoktur O’nun mübarek ışığı bizzat kendinden, kendi mübarek ve
Kuddüs olan çok Yüce Zatındandır. Çünkü O’nu hayal edebilmenin tek yolu olan mübarek
Nur suresinde belirtilen ve böylece Sübhan - Kuddüs sıfatlarını tanıtan -örnek- Cam fanus
içindeki “Ne doğuya ne batıya ait bir zeytin ağacının yağından” kaynaklanan ışık örneğidir.
Yani öyle bir ağaç ne doğuda nede batıda bulunmuyor, yok! Yüce Rabbimizin ışığı bizzat
Yüce Zatından olup zamanlar, mekanlar, evrenler ve haller ötesidir. Cüzi karanlık ve cüzi
ışık dahi birer haldir.
3
Mübarek ayeti kerimenin tam tercümesi “Şafağın/Sabahın Rabbine sığınırım” olmalıydı.
Fakat biz tercümenin ince manasına yöneldik. Bu ince manaya yönelmek zorundaydık
çünkü kalbimiz mübarek surenin ve mübarek Kur’anın bütünlüğünü ancak bu şekilde
hissedip yatıştı. Kısacası Felak-Şafak-Sabah kelimesinin “Karanlığı yarıp saçılan ışığı”
tanımlamak için yapılmış bir benzetme olduğuna inanmaktayız. Tıpkı Rahman suresinde
evrenin başlangıcı ve sonunu kırmızı güle benzetmesine iman ettiğimiz gibi.
Öyleyse karanlık nedir? Karanlık bizi gerçeğe ulaşıp doğruyu Hakkı idrak etmekten men
eden bir gaflet ve cahillik halidir. İster fizik biliminin tanımladığı gibi foton zerreciklerinin yada “bir görme aracı vasıtasıyla da görebileceğimiz için” kızıl ötesi v.b. ışınlarınulaşamadığı bir yerin hali olsun. İster gönlümüzdeki ışık değmemişliğin veya ışığı
kaybetmişliğin hali olsun. Karanlık karanlıktır. Karanlık özel bir imtihan yeri olarak var
edilen evrenin parçası-hal özelliği olarak sonradan yaratılmıştır. Peki karanlık ebedimidir?
Diye bir soru aklımıza gelirse nefsimize şu cevabı vermek gerekir; Yüce Rabbimiz
mademki cehenneme gidenlerin ışığını alacaktır ve mademki oraya gidenler cehennemde
ebedi kalacaklardır. O zaman karanlıkları da onlarla birlikte ebedi var olabilir. En
doğrusunu Yüce Rabbimiz bilir, bu sorunun cevabını ileriki mübarek surelerde bulabiliriz.
Işığın karanlığı yarması Hakkın batılın beynini-en hayati ve merkezi yerini yok edip, batılı
darmadağın etmesine benzer. Yada çölün ortasından yeri yarıp fışkıran bir pınarın vaha
oluşturmasına benzer. (Rabbim, Beni ve bu yazıyı okuyan kardeşlerimi senin sıratı müstakimine,
sana giden doğru yola ulaştıran ışıksız bırakma, kendi gönül gözlerini Hakka kör edip kendi
kalplerini karanlığa boğan taş kalplilerden olmaktan sana sığınırız. Gönüllerimizi Yüce Nurunla
aydınlat, öyle bir aydınlat ki zulmetten, karanlıktan ve cahillikten zerre eser kalmasın.)
Yarattıklarının kötülüğünden; Evrenimiz fani olmak üzere yaratıldığı için, onun ve içindeki
her şeyin kötü-şer bir yönü görülebilir. Yolumuzu aydınlatan ışığın bile zararlı bir yönü
vardır. Bana inanmıyorsan hastanelere gittiğinde röntgen odasını bulda oradaki radyasyon
uyarısı yazılarını oku. Radyasyon demişken, bomba sonucu belli mesafedeki radyo aktif
ışıma insanı kör edebilir. Kızıl ötesi ışınlar zararlıdır. Evrenimizde ölümcül gama ışınları
gibi ışınlar vardır. Çok sevdiğimiz ve dünyayı hayata uygun kılan Güneşimiz dahi çok
zararlı ultraviyole ışınları yaymaktadır. Rabbimize şükürler olsun ki Yüce Allah dünyamızı
zararlı ışınlardan koruyacak bir kalkan var etmiştir. Böylece zararlı ışınlar hayatı ve
hayatlarımızı tehdit etmez. Ancak Rahman suresindeki ölçü uyarısını dikkate almaz ve
güneşlenmede haddi aşarsak büyük ihtimalle cilt kanseri olabiliriz.
Öyleyse evrenimiz fani olmak üzere yaratıldığı için evren ve içinde bulunan her şeyde bir
kötü yön bulunmaktadır diyebilir miyiz? Ancak evreni ve güneşi bu yönüyle sorumlu
tutamaz, suçlayamazsın. Ağaçların ve çiçeklerin polenlerinden bal yersin, fakat alerjin
varsa polen yüzünden hastalanırsan ağaçları ve çiçekleri suçlayamazsın. Bu sadece senin
imtihanındır. Yapman gereken şey sabredip şifa aramaktır. Şifa aramaktan da
sabretmekten de sakın vazgeçme! Seni ısırıp kanını emdi diye bir sivrisineği
suçlayamazsın. Bu onun yaratılışıdır. O mahluk yaratılışının gereğini yaptığı için kınanmaz.
Sıtma, Kızamık, grip virüsleri veya hiv den ebola, kuş gribine kadar en korkunç virüsler
seni hasta eder. Bu yüzden virüsleri de suçlayamazsın. Çünkü onlarda yaratılışlarının
gereğini yapmaktadırlar. Senin görevin aklını kullanarak haşerelere ve virüslere karşı
önlem almaktır. Yüce Rabbimiz kendini koruyabilmen için sana akıl vermiştir. Akıl bilgi
edinir bilgi işe ışıktır. Işık gerçeği – hakikati görmeni sağlar.
Fakat ne kadar kendini korursan koru evren fanilik üzerine yaratıldığından sen faniliğini
asla yenemezsin. Bin yıl yaşasanda! Mademki fanilik Hayy’ın karşıtıdır öyleyse fanilik
kötümüdür? Halbuki bütün güzel sıfatlar Rabbimize aittir.. Faniliğin kötülük olup
olmadığının delilinden birkaç paragraf sonra bahsedeceğiz İnşaallah.
4
Yüce Rabbimiz kötülük yaratmamıştır. Yüce Rabbimiz kötülüğe yöneltmez, kötülüğe
çağırmaz. Bunun delili mübarek Kehf suresi elli birinci ayeti kerimedir. (…ve mâ kuntu
muttehızel mudıllîne adudâ -- …ve saptıranları da hiçbir zaman yardımcı edinmiş değilim.)
Mademki Yüce Rabbimiz kötülük yaratmaz o halde başımıza gelen bu dertler neden
geliyor? Ölüm neden var ölümün kendisi bir kötülük ise eğer?
Zihinsel özürlü aklı ermeyen bir gariban midesi ağrıdığında şöyle dedi; “Allah’ım benim
çektiğim acıyı sen çekiyor ve biliyor musun?” Elbette ki Allah insanların çektiği acıları da
sevinçleri de bilir. O Yüce Rab’dir gözlerin haince gizli bakışlarını da gönüllerinde
sakladıklarını da bilir. O arşı –yani bu evreni ve evreni kaplayan her şeyi kuşatıp bürümüş,
istiva etmiştir.- hiçbir göz O’nu kuşatamaz fakat o bütün gözleri kuşatmıştır. Ne hissettiğin
bir yana senin ne gördüğünü dahi bilmekte olan Yüce Alim’dir O. Hatta şuanda dünya da
yürüyen milyarlarca insanın ve bir o kadar da gözleri olan canlının ve hatta evrende gözü
olan kim varsa hepsinin ne gördüğünü bilir. Çünkü O bütün gözleri kuşatmış olan Alim’dir.
Tegabün suresinde musibet nedenlerinden bahsetmiş ve şöyle demiştik;
En doğrusunu Yüce Rabbimiz bilir. Bizim mübarek Kur’anı yorumlayışımıza dayanarak hayatta
tespit edebildiğimiz üç musibet nedeni vardır. İmtihan gereği (örneğin hastalıkların ve ölümün
varlığı ve diğer elinde olmayan şeyler); sen farkında değilsindir fakat korunmuşsundur (örneğin
kazalar ve mani olan şeyler); veya ellerinle yaptıklarının karşılığıdır (örneğin zalim insanların
başlarına gelenler.)
Yine insan suresinde kadere atıfla demiştik ki;
Yüce Rabbimiz her şeyi en iyi bilen Alim’dir ve en güzel hükmün, en güzel kararın sahibi olan
“Ahkemül Hakimin”dir. O yarattıklarının neden o duruma düştüklerini, her olasılıkla akıbetini ve
onların karakterleriyle ruhlarının inceliklerini en iyi bilendir. O kendisinde asla adaletsizlik
bulunmayan Yüce Adl’dir..
Yüce Rabbimiz kötülük yaratmaz, kötülüğe çağırmaz. Eğer bir çocuk lösemi olduysa,
çocuk için değil ailesi için büyük bir imtihandır. Çocuk bu hastalıktan öldüyse bile çocuk
için değil ailesi için büyük bir imtihandır. Allah Yüce Zatıyla Adl’dır. Kendisinde asla
adaletsizlik bulunmayan Yüce Rabbimiz tüm olasılıklarla o çocuğun akıbetini bilmiş ve de o
çocuğu kurtarmayı ve de çocuğun ailesini sınamayı dilemiştir. Kader Allah Tealanın sırrıdır.
Ne biliyorsun çocuk sağlıklı olarak büyüdüğünde yanlış işler yapan zorba ve zalim biri
olacaktı. Halbuki Yüce Rabbimiz onun ruhunu kurtarmayı diledi de böylece onu
Vildanlarının arasına kattı.
İçinizde Allah Tealanın takdirine meydan okuyabilecek biri varsa hemen şimdi meydan
okusun! Ki Yüce Rabbimiz ona en geç din günü hakikati apaçık gösterecektir. Delilsiz
sözler dediğimizi sananlar Hızır’ın çocuğu öldürdüğü ayeti kerimeleri açıp da okusunlar.
Hızır Allah Tealanın kararını uyguluyordu ve senin kötü iş sandığın o işte bile hem çocuk
için hem de çocuğun ailesi için büyük rahmet vardı. Hem de insan suresinde dedik ki;
ve etraflarında dolaşır ölümsüz gençler, onları gördüğünde saçılmış birer inci sanırsın. Ebrarın
etrafında saçılmış inci misali dolanan bu gençler de kim? Cennete ki “Vildan”lar yani çocuktan
büyük genç evlatlar. Kim olabilir bu genç evlatlar? İşte bizce onlar, takdiri ilahi sonucu yada
savaşta ve başka şekillerde zalimlerin eliyle ölmüş küçük masumların yeniden yaratılırken beden
bulmuş halleridir. Onlar artık cennetin gençleri, incileridir..
Çocukların da, kadınlarında, erkeklerinde ve tüm yaratılanlarında yegane sahibi ve Yüce
zatıyla Hakim ve Melik olan Yüce Rabbimizdir O.
Şüphesiz Allah, adaleti, iyilik yapmayı, yakınlara yardım etmeyi emreder; hayâsızlığı, fenalık ve azgınlığı da
yasaklar. O, düşünüp tutasınız diye size öğüt veriyor. Nahl 90
5
Adalet ve İyiliği emredip Kötülükten men etmek;
Yukarıdaki cümleleri yazdıktan sonra gönlümüzde kıyamet gibi bir meydan
muharebesi başladı. Birkaç gün kendimize gelemedik.
Kalbimizde bir taraf ayaklandı dedi ki; “Sen nasıl böyle dersin küçük bir masumun
çektiği acılar nasıl adalet olabilir? Hem örneğinde ne kadar kaba bir terim kullanmışsın.
Baksana nerede bir zalim kafir var kuvvetli, nerede bir nankör şımarık var Karun gibi
zengin, nerede bir basiretsiz var makam sahibi olmuş. Hani nerede Adalet? Bir zengin
köpeğine asil adını takmış garibanları kovalattırıyor.! Bu nasıl dünya ki küçücük çocuklar
acılar içerisinde kıvranırken refahtan kudurmuş şehvet düşkünü azgınlar sabahlara kadar
zina alemi yapıyor. Hani nerede Adalet? Doğada bile yeni doğmuş küçücük ceylanları
çakallar yiyor. Hem başkalarını bırak senin dertlerinin ne zaman sonu gelecek, bir büyük
dertten başka büyük derde kapılıp gidiyorsun. Bunların hepsini, başına gelen dertlerin
tümünü Rabbin yarattı Rabbin meydana getirdi. Sen bir tek O var sanıyorsun ama O’da
yok bu lanet dünyada yapa yalnızsın. Öyleyse mücadele etmenin ne anlamı var? Baksana
elin müşrikleri başka gezegenlere yerleşme planları yaparken senin dindaşlarının
yüzlercesi onların memleketlerine ulaşmaya çalışırken denizlerde boğuluyor. Hem senin
üstüne vazifemi Kur’anı düşünmek unvanın yok, Arap’ta değilsin sana ne.. Öyleyse
mücadele etmenin ne anlamı var?”
Adaletsizlik ve Ümitsizlik fikirlerine meyledilince öfke gelir. Öfke de kini ve
ulaşılamayacaklara karşı hasedi doğurur. Kaç kereler kalbimiz karanlığa meylederek sınıra
kadar vardı. Kaç kereler Yüce Rab çekip sınırın ötesine geçmekten kurtardı!
Sonra diğer taraf ayaklandı dedi ki; “Sen nasıl böyle dersin, bu nasıl nankörlüktür?
Sana bu hayatı bağışlayan Yüce Rab seni en az dört kere ölümcül kazalardan kurtarmadı
mı? Onlarca kez kalbin kararırken seni aydınlığa çıkarmadı mı? Seni belalardan kurtarıp
sıkıntılarını defeden, sana sonsuz hazinesinden nimet bahçeleri ihsan eden Yüce Rabbine
karşı böyle nankörce söz söylenir mi? Sadece yaşanan yıl sayısı değil, hayatın Kur’an ile
yani ilim ve sanat ile hayat olabileceğini bildiğin halde nasıl dönmeyi düşünürsün? Hani bu
hayatta karşılaştığın en güzel sözlü öğüt Kur’anı kerimdi? Hızır’ın çocuğu öldürüşünü
neden düşünmüyorsun. O çok mu kaba olmayan bir örnekti de seninki kaba olsun?
Oradaki manayı ancak hayatın Yüce Hayy dan gelip O’na geri döndüğünü bilmeyenler
anlayamazlar. Halbuki masum olduğu için çocukta kurtuldu çocuğun ailesi de. Hani sen
dağlardaki çiçekleri, denizlerdeki mercanları ve bir birlerini kovalayan kelebekleri yaratan
Yüce Rabbin yaratıcılığında ki ilme ve sanata hayrandın? Adaletsizlikten bahsediyorsun
halbuki ceylanı durduran canlı olmasa dünyada bir tutam yeşillik bırakmazlardı. Kedilerin
kanadı olsaydı güzelim kuşların kökünü kazırlardı! Göremiyor musun doğanın kendisinde
bizzat Adalet! Kediyi bırak ya insanın kanatları olsaydı, bu kadar aciz olduğu halde azıp
kudurmaya bu kadar meyilli bir mahluk neler yapmazdı? Senin yaşadığın nesildeki kuvvetli
zalim ve makam sahibi insanların o konumlara sahip olmaları geçmişteki nesillerin iyiliği
emredip kötülükten men etmemesi nedeniyledir. Halbuki iyiliği emredip kötülükten men
etmemek kötülüğün ta kendisidir ve geçmişten beri birikerek gelen kötülüğe karşı iyiliği
haykırmak geçmişten beri biriken zinciri kırdığı için her aşamada diğerlerine göre daha
hayırlıdır. Eğer halkı firavuna baş kaldırıp isyan etseydi firavunla birlikte cehennemi
boylamazlardı. Firavunda o kadar gaddar olamazdı. Ümmetin büyük çoğu yezite itaat
etmese onun ordusu binlerce kişiyle kuşatarak İmam Hüseyin’i ve ailesini şehit edebilir
miydi? Kötülüğün, çirkinliğin, pisliğin çokluğuna rağmen Hazreti İmam Hüseyin kötülüğe
boyun eğip iyiliği emretmekten vazgeçti mi? İmam Hüseyin ve ailesi şehit oldu, onlar
cennete gidecekler. Şimdi söyle Arap olmamak Kur’anı düşünmeye engel mi? Din
birilerinin babasının çayırımı ki orada başka keçiyi otlatmıyorlar? İyiliği emret..”
6
Bu iki yönün gönül muharebesinin bu perdesini bizde emri bil maruf kazandı. Bu dünya
hayatı o kadar kaotiktir ki yaptığımız her eylemin bir sonucu her etkinin de bir tepkisi vardır.
Daha önce de demiştik kötülük etrafına yayılır ve erişip bulaştığı insanları çeker yutar. Bu
eylem ve sonucun, etki ve tepkinin Allah tarafından bilinmesi için o eylemin ve sonucun
illaki meydana gelmiş olması gerekmez. Allah tüm gizlileri bilendir. Allah’tan başka kim bilir
biz bu kadar sıkıntılar çekmesek belki hapse girecek müebbetlik olacaktık. Yada başka
türlü sapık bir yola sapacaktık ta Kur’an dan haberimiz olmayacaktı. Halbuki yaşadığımız
sıkıntıların yanında türlü nimetlere de ulaştık. Her zorlukla birlikte elbette bir kolaylık vardır.
Eğer birisi çok çalışıyor ve bir türlü zengin olamıyorsa hep bir darlık bir sıkıntı içerisindeyse
ve ömrünü de böyle tamamladıysa bu hem Yüce Rabbin imtihanı hem de o kişiye büyük
bir nimeti olabilir. Şöyle ki; eğer o kişi zengin olsa azıp evli kadınlara musallat olacak yada
türlü rezillikler yapacak. O kişiye zenginliğin verilmemesi Yüce Rabbimizin Hak, Adl, Mani
ve Rahman sıfatlarının tecellisidir. O kişi hakkındaki milyonlarca milyarlarca olasılığı bilip o
kişiye en güzel ölçüyle onun için nimet olan fakirliği bahşeden Yüce Rabbimizdir.
Mantık ilminde Yüce Rabbimiz hakkındaki bu düşüncemiz zan olarak kabul edilebilir. Fakat
aslında kesinlikle zan olmayıp Kur’an ayetleriyle delillidir. O kendine rahmeti yazmıştır, O
Adl’dır, O Hak’tır, O kulları sapıtmasın diye nimetleri onlara belli bir ölçüyle verendir. O
dağlardaki çiçekleri, denizlerdeki mercanları ve kelebekleri yaratan Yüce Zatıyla Vedud
olan Yüce Rahman’dır..
Bir kişi aklını kaçırıp deli olsa, Allah ona bu musibeti onun ruhunu gariban olarak
kabzetmek istediği için –de- vermiş olabilir. O kişi farkında değildir fakat korunmuştur.
Sakat olan, kör ve dilsiz olanlarda..
Eylem ve sonuç, etki ve tepki’nin emri bil maruf yönünü anlayabilmek için meteorologların
meşhur kelebeğini örnek vermeliyiz. Bir kelebek bir yerde kanat çırpar kaotik olan
atmosferde başka bir yerde fırtına çıkar. Biri bir fenalık yapar o fenalık türlü kötülüklere,
belalara yol açar. Biri bir iyilik yapar o iyilik türlü güzelliklere yol açar. İyilikte kötülükte
yapıldığı yerde kalmaz etraflarına yayılır. İyilikte kötülükte yapıldığı zamanda kalmaz,
eninde sonunda ortaya çıkıp geleceğe doğru akar..
Öyleyse mübarek Kur’anın şu emrini iyi anlamamız gerek “Kötülüğü en güzel şekilde
defet” işte bu emir uygulandığı zaman karanlığın yayılması durdurulabilir. En güzel
davranış cahillere “selam” diyerek geçmekten, Hazreti İmam Hüseyin gibi kendini feda
etmeye kadar geniş bir yelpazeyi içerisine alır. Öyle şerefli bir sabırdan yada öyle şerefli bir
ölümden daha güzel ne var ki? Hazreti İmam Zeyd; hişam zaliminin yanından ayrılıp
onunla ipleri kopardığında bir yakını hakkında endişelendiğini Zeyd (as)’a söyleyince
Hazreti İmam “Utangaçlığın beni bitirdi, ben zaten ölecek bir kişiyim öldürülmesem de
şayet” demişti. Yine Hazreti İmam Zeyd; hişam’a karşı şöyle demişti; “Eğer Allah ona bir
devlet vermişse Allah azgınların eserlerini de küller gibi yenik bırakır.”
Yazdıklarım çok kaba şeyler değil mi? Ölümden ve savaştan bahsediyor ne kadar
barbarca değil mi? İşte böyle düşünüyorsan yine Kur’anın ruhunu anlamıyorsun demektir.
İyi dinle bak Kur’anın kendisi mücahittir ve batıla savaş açmış, batılla savaşan bir savaş
kitabıdır. Kur’an iyiliği emretmektedir ve inananların da iyiliği emretmesini istemektedir.
Kur’an savaşçıdır ve inananlarında savaşçı olmalarını istemektedir. Hayat dahi bir savaştır.
Bir bebek doğduğunda nefes almak için savaşır. Elinle burnunu tıka nefes alma bakalım
vücudun ne tepkiyi verecek. Bir ceylan doğduğu anda ayakta durabilmek için, sonrada
hayatta kalabilmek için savaşır. Mü’min toplumlar ve çocukları savaşçılar olarak
yetiştirilmelidirler. En büyük düşman da cehalettir.
7
Bu savaş en zorlu düşmandan en zorlu hastalığa kadar tüm karanlıklara karşıdır.
Karanlıkları doğuran karanlıkların anası olan cahillik en baş düşmandır. Bunun delili de
şudur; Çiçek aşısı geliştirilinceye kadar ne kadar çocuk ölmüştür kim bilir. Fakat sonra
insanlar aşı buldular. Demek ki insanları perişan eden aslında virüs değildi. İnsanların o
virüsün tedavisini bilmemeleriydi. Ortaçağ da veba yüzünden şehirler kırılıyordu. Şimdi ise
hayvancılıkla uğraşanlarda ara sıra görülen sığır vebasından başka veba var mı?
Düşmanın sana otomatik silahlarla hücum ederken sen onlara ok atmaya kalkarsan belanı
bulursun. O teknoloji ise ilim ile yapılır. İlmi topluma yerleştirebilmek için kitap-data-kaynak
gerekir. Bu demektir ki bir matbaa yada bir database-veri kaynağı bir ordunun elindeki
hazır silahlardan daha kıymetlidir.
İşte bunun için Hz. Resulullah efendimiz “Küçük muharebeden, büyük muharebeye
döndük” diyerek nefsi ve cehaleti kast etmiştir. Yine Muhammed Mustafa efendimiz
“Cihadın en hayırlısı zalim sultanın önünde gerçeği haykırmaktır.” Buyurdu. Şu işe bakın ki
çağdaşlarımızdan bazıları Hazreti Peygamber efendimizin bu sözünü dikkate almayıp hem
de -Allahu Ekber- diyerek İslam adına kadın ve çocuk öldürmeyi fazilet sanıyor. Halbuki
mübarek “Kur’an dışında” -biz dahil- hiçbir kimse ve hiçbir görüş İslam’ı temsil etme
hakkına sahip değildir. Halbuki bu mübarek Kur’an da iyilik emrinin her türlüsü vardır. Buna
“savaş kanunları” da dahildir. İnşaallah onları da incelemek nasip olur.
Hazreti İmam Zeynel Abidin (as) şöyle demiştir; “İyiliği emredip kötülüğü men etmeyi terk
eden kişi, Allah tealanın kitabını arkasına atan kimse gibidir.” Hazreti İmam’ın bu sözü
yukarıda “Kur’an mücadele-savaş” kitabıdır sözümüz ile örtüşmektedir. Çünkü mübarek
Kur’an iyiliği emretmenin ta kendisidir. Demek ki iyiliği emredip kötülükten men etmek
apaçık bir farzdır. Tevhid, Adalet, Hesap (Kur’an da ki vaadlere ve tehditlere inanmak) gibi
İslam inanç şartlarının ardından gelmektedir. Öyleyse mübarek Kur’an ve bizlere
bahşedilen akıl aynı zaman da iyiyi kötüden, doğruyu yanlıştan ayırmamızı sağlayacak
nimetlerdir.
Akıl kötülüklere karşı bir kalkan olarak bizlere Yüce Rabbimiz tarafından bahşedilmiştir.
Akıl ancak vahiy ile iyiliğe götürür ve kötülüklerden korur! Akıl tedavi bulur! Güneşin,
sivrisineğin ve virüslerin akıl edebilme yetenekleri olmadığı için sorumlulukları yoktur.
Ancak insanların birbirlerine kötü davranışları ölümün ve hesabın varlığını ve gerekliliğini
ispatlar. Ölüm ve hesap olgularının var oluşu aynı zamanda da Yüce Rabbimizin evreni ve
bizleri Hak ile (belli bir gerçeklik ve düzen içerisinde) yarattığının da bir delilidir. Buraya kadar
ki ayetler ile ilgili şunları sakın unutma! Karanlığın Rabbi değil!! Karanlığı yaran ışığın
Rabbi!! Yarattığı kötülükten değil!! Yarattıklarının kötülüğünden!!
Ve çöküp bürüdüğünde karanlığın kötülüğünden; Tegabün suresini delil göstererek
Kuran’ın yani bilginin ışık ile eş anlamlı olduğunu söyledik. Günlük hayatımızda ki işlerde
bile öyledir. Işık görmemizi, böylece de bilmemizi sağlar. Bir çiftçi otların arasında
karanlığa pusup yatmış yılanı görmezse onun şerrine uğrar. Doktor laboratuar da ışık
olmasa mikroskop ile virüsleri nasıl görsün. Astronomlar ışıkları olmasa yıldızları nasıl
inceleyebilirlerdi? Sıvacı ustası zifiri karanlıkta nasıl sıva yapabilir? Demek ki ışık
delilleriyle gerçekten bilgidir. Onun zıttı da karanlık ise karanlığın eş anlamlısı da bilgisizlik
ve cahilliktir. Bilgisizlik ve cahilliğin sonucu da kötülüktür.
Güneşin, sivrisineklerin ve virüslerin (vb.) “bilmesi” beklenemeyeceğinden onların cahillik
ve karanlık yani “kötülük davranışı” göstermesi de beklenemez. Öyleyse karanlığın
kötülüğünü ortaya çıkarıp çevrelerine saçabilecekler ancak “akıl sahibi” varlıklardır.
Mübarek Cin suresinde rehekan yani şerrin kötülüğün istilası olayını anlamaya çalışırken
bazı içgüdülerin ve duyguların rehekana sebep olduğuna değinmiştik.
8
Akıl tarafından terbiye edilmemiş içgüdüleri bir kenara bırakıp asıl olarak duyguları ele
alırsak; bazı duyguların bizleri nasıl karanlığa sürüklediğini açıkça görebiliriz. Mübarek
Kur’an tarafından kınanan en karanlık duygulardan bir örnek verirsek bu ümitsizlik
duygusu olurdu. Hemen ardından kasiyet, kibir, kin ve karanlık duyguların piri haset gelirdi.
Ümitsizlik; Öyle bir beladır ki düşersen boğulursun demiş büyük şair. Ümitsizlik çıkış yolu
sunmaz. Karanlık bir odada kalsan yine çıkış yolunu bulamazsın. İşte ümitsizlikte ona
benzer, sanki kapıyı hiç bulamayacakmışsın gibi.. Fakat yılma! Ellerinle yokla duvarları
eninde sonunda kapıyı bulursun. Senin hissettiğini hisseden ve senin gördüğünü gören
Yüce Rab hep seninle, şah damarından bile sana daha yakın. Hal böyle iken ümitsizlik
sapık adeti değil de nedir?
Kasiyet; Çocukların kalpleri ekilmemiş alana benzer, oraya ne eksen tutar yetişir. Öyle
insanlar vardır ki belli bir –akıl dışı- dogma onlara küçükken öğretilmiştir, benimsetilmiştir.
Onlarda vicdanlarında bunu kabul etmişlerdir. Böylece düşünmeyi terk etmişlerdir. Onlar
için artık fikir üretmek, farklı görüşlerle empati kurmak, anlamaya çalışmak yoktur. Onlar
koloninin hükümdarına hizmet eden işçi arılar gibidir. Onların kalpleri artık taşa dönmüştür.
Taş gibi kaskatı ve kap karanlık olmuştur. Onlar asla dönmezler. Onlar tartışmaya
girdiklerinde karşılaştıkları fikri analiz etmek ve böylece Hak mı yoksa batıl mı olduğunu
anlamak yerine karşılaştıkları kişinin cümleleri arasından –cımbızla çekercesinekınayabileceklerini seçerler. Fikrin tamamını analiz etmezler, edemezler. Bu durumları aynı
zaman da onları ortaya çıkarıp ifşa eden kusurlarıdır. Hazreti Resulullah efendimize
mübarek Kur’an da verilen “sen şimdi yüz çevir, bekle” ve de “bırak onları kendi halinde
oyalansınlar” ayeti kerimeleri bu tip insanları kast etmektedir. Derin karanlıktır bu hal..
Kibir; bir yönüyle kasiyete benzer. Fakat kibirlilerin güdülenmesine gerek kalmamış onlar
kendi kendilerini, kendi heves ve şahsiyetlerini ilahlaştırarak şartlamışlardır. Genellikle
Yüce Rabbimizden gelen acı bir sile onları kendilerine getirmeden gerçeği göremeyecek
kadar karanlıktadırlar.
Kin; Bu duygu öfke, nefret, kan ve gözyaşı doğurur. Tüm bunların sonucu ise fitne, fesat,
bozgunculuk ve kan dökücülüktür. Bir can karşılığı olmaksızın cana kıyan ebediyen
cehennemin karanlıklarındadır.
Karanlık duyguların piri olan Hasedi son mübarek ayeti kerimeye bıraktık. İşte bu sayılan
duygulardan ve benzeri diğer karanlık hal ve duygulardan Yüce Zatıyla Hadi, Reşit, Veli,
Rauf, Halim ve Müheymin ile Hafız olan Yüce Rabbimize sığınmak gerekir ki mübarek
surede bunu işaret etmektedir.
Karanlık kişinin benliğini tamamen kaplarsa ortaya korkunç bir kötülük çıkar. Örneğin bir
seri katil bir can karşılığı olmadan insanları öldürür, hiçbir acı ve pişmanlık duymadan
yaptığı iğrençliği sanat sanarak öldürdüğü insanların cesetleriyle oynar. Onlara şekil verir
yada süsler. Benliklere çöküp benlikleri bürüyen karanlık hakkında daha çok örnekler
verebiliriz. Ancak vermeyelim biz Yüce Hakkı düşünelim daha iyidir.
Ve düğümlere üfleyenlerin kötülüğünden; Çoğu kişi çocukken avcılık ve tuzak kurma
oyunları oynamıştır. Tavukların gezdiği bir yerde kasanın bir kenarına çomak dayatırsın
sonra uzun bir ip alır çomağın alt kısmına bağlarsın avının cinsine göre kasanın yerde
duran kenarına buğday (vb.) yem koyarsın sonra güzelce düğümlediğin ipi uzatıp
gözükmeyeceğin bir yere pusarsın. Beklersin, sonunda tavuk gelir buğdayları tam yerken
düğümlediğin ipi çekiverirsin kasa düşer tavuk içinde kalır.
9
Yada olta iğnelerine güzel bir balıkçı düğümü atarsın, üstünde fırdöndüsü olur onun
üstünde küçük bir kurşun onunda üstünde mantar bulunur. Ekmeği düğümlediğin iğneye
takar denize salarsın. Biraz bekle kısmetinse eğer bir balık gelir oltaya takılır o zaman
mantar dibe dalar sende avını çekersin. Özenli bir avcı düğümlerine özenir, düğümlerini
üfler. Av için kullanılan tuzaklarda da genellikle düğüm vardır.
Bize göre bu mübarek ayeti kerime düğümler ile tuzakları, düğümlere üfleyenler ile tuzak
kuranları kast etmektedir. Mübarek suredeki anlam bütünlüğü bu şekilde düşününce çok
daha belirgin olmaktadır. Çünkü delili şudur; Mademki avcının özenle düğümlediği bu
tuzak kötülük doğurmaktadır. O halde helal olan avlar için kurulan tuzakları kast
etmemektedir. Fakat surede öyle bir bütünlük vardır ki haset ile komşunun tavuklarına göz
dikersen yine kötülük işlemiş olursun. Öyleyse mübarek ayet açıkça karanlığa meyletmiş
insanların diğer insanlara tuzak kurmasını kast etmektedir.
Helal bir av için olmayan ve sadece kötülük için olup kötülük doğuran bu tuzakları şeytan
kurar. Yani her insanın içinde de olan o karanlık yön. Şeytan kelimesinin bir sıfat
olduğundan daha önceki mübarek Cin suresinde bahsetmiştik. Şeytan insanların da
cinlerinde içlerindedir. Yakup Aleyhisselam oğlu Yusuf’un rüyasını dinleyince şöyle demişti;
“Yavrucuğum! Rüyanı kardeşlerine anlatma. Yoksa, sana tuzak kurarlar. Çünkü şeytan, insanın
apaçık düşmanıdır.”
Yusuf Aleyhisselam’ın kardeşleri şeytanlarına uydular ve şeytanlaşıp şeytanca bir iş
yaptılar. Tövbe ettilerse eğer tövbe edene kadar da şeytan olarak kaldılar. Halbuki bütün
tuzaklar Allah tealaya aittir. Çünkü kötülerin tuzakları yüzünden dağlar yerinden oynayacak
bile olsa onların tuzakları Allah katındadır. Mübarek Kur’an da ki kıssalarda kötü tuzaklar
ve Yüce Rabbimizin onları nasıl etkisiz kılıp, asıl tuzağı kuranların nasıl da tuzağa
düştüğüne dair verilen örnekler vardır. Bize karanlık tarafından örtülmüş benliğin
davranışları hakkında ve Yüce Rabbe sığınmanın gerekliliği ve sonuçları hakkında önemli
bilgiler vermektedir.
Kötü işler yapmak için tuzak kuranlar, Allah’ın kendilerini yere geçirmesinden veya bilemeyecekleri
bir yerden kendilerine azap gelmesinden emin mi oldular? Nahl suresi 45
Fakat bu sığınma sürpriz, bilinmedik ve acayip “bir sihirli sözcüğe” sığınırmışçasına asla
olmamalı asla olamaz. Mübarek Kur’anın hat yazısı ile yazılmış olanı vardır ki ilk olarak
ona değinelim. Örneğin bir evin kapısına ayet el-kürsi yazısını asmışlardır. Herkes onun
değerli ve kutsal bir şey olduğunu biliyor fakat neden bahsettiğinden haberleri yok. O
mübarek ayetin görevi kapıda bekçilik ya! Öylece duruyor kapıda! Soyulmuş ve musibete
uğramış evlere sormak lazım kaçının kapısında ayet el-kürsi vardı. Duvarına mübarek
Allah isminin Arapçasını yazıp ondan medet umuyorsa, ona yani salt olarak sadece
“yazıya” kutsallık atfediyorsa ve yani ayet el-kürsi yazısından güvenlik, karınca duasından
bereket bekliyorsa ya biz buraya kadar mübarek Kuran üzerinde düşünerek ürettiğimiz
fikirlerimiz ile tamamen sapmış durumdayız yada bizim Haktan yana bir zerre payımız
varsa bu işi yapanlar sapmış, kudurmuş ve azmıştır. Çünkü bize göre her hangi üretilmiş
bir yazıdan medet beklemek -hele anlamını dahi bilmeden- -hatta bilse dahi insanın
yazdığı yazıya kutsallık atfediyorsa- şirktir.
Delilimiz şudur; mübarek Kur’an tertemiz Muhammet Mustafa efendimizin tertemiz
gönüllerine indirilmiştir. Daha sonra o gönülden taşarak fışkıran bir pınar ve ya saçılan bir
ışık gibi vahiy katiplerince kaleme alınmıştır. Halbuki mübarek Kur’an kağıt cinsinden değil,
gönül cinsindendir. Yüce Rabbimizin dilemesiyle gönülden çıktığı için dolması, varması ve
sinmesi gereken yer yine gönüldür.
10
Çünkü Kur’an ışıktır, ışıkta bilgidir ve sıratel mustakimin pusulası olan bu mübarek bilgi
Yüce Rabbimizin bahşettiği idrak kabiliyeti ile gönülce kabul edilip, beyan kabiliyeti ile de
diğer gönüllere “iyilik olarak emredilir.“
Başına musibet geldiğinde seni kurtaracak olan bilgi sadece başına bela geldiği an
“vesvasil hannas” demen kesinlikle değildir. Asıl hedeflenen gaye Kur’anı bir bütün olarak
vicdanına sindirip ona uygun bir hayatı yaşamandır. Böylece Kur’anı bilen ve yaşayan bir
kimse olarak sıkıntı anında, dar zamanlarında Muhafazateyn surelerini veya Kur’an da ki
mübarek dualardan birini okuduğunda bu “mübarek zikrin tümüyle” yaptığın bir yardım
çağrısı hükmüne geçer. Çekeceğin dert varsa çekersin. Fakat elbette ki Allah teala seni
duymuştur ve elbette sana eninde sonunda hayırlı bir kapı açar. Çünkü sen görevini
hakkıyla yerine getirmiş oldun.
Halbuki bir kimse her türlü batıllığı ve melaneti işlesin, sonra da başına ufak bir sıkıntı
geldiğinde, Yüce Rabbin imtihanından ve azabından küçücük bir acı yel esiverdiğinde
hemen ümitsizliğe kapılsın “sihirli sözcükleri söylesin” sonra da karaya çıktığında gene yan
çiziversin. Bizim Kur’anı Kerimin bütününden anladığımız kadarıyla Yok böyle bir çıkış
yolu! Yok! Kurtuluş ancak Muhlisler yani samimiyetle inanıp dini sadece Allah tealaya
özgüleyenler için vardır.
O kurtuluş dünyada da olabilir ahirette de olabilir. Çünkü cennette dereceler vardır. Bu
dünya sadece bir güne yada gelip geçen bir yağmura benzer. Başına en korkunç şey bile
gelse sakın ihlas ile inanmaktan vazgeçme. İnsanların bedenleri çürüyüp yok olacak
molekül zerrelerine, taşa ve demire dönecektir. Sonra Yüce Rabbimiz dünyayı yok
edecektir. Sonra haşr günü adalet ile yep yeni bedenler yaratıp tüm kullarına adalet ile
hükmedecektir. İşte ölümün var olmasındaki hikmet –manalı bağlantı- ve ADALET budur.
Öyleyse bu hikmetle düşündüğümüzde ölüm aslında kötülük değildir. Çünkü ölümün ve
dirilişin var olması Yüce Rabbimizin ADALET sıfatının tecellisidir. Çünkü Yüce Rabbimiz
Hayy olduğu gibi aynı zamanda da Adl’dır. Zaten Yüce Rabbimiz her zaman senin
yanındaydı ve işkence görürken, açlık çekerken, zulmedilirken, haksızlığa uğrarken
çektiklerini, duyduğun hisleri biliyordu. Haşr günü toprak üstlerinden hızla yarılacak ve
insanlar Hakka doğru koşacaklar işte o gün masumlar için sevinç günüdür. İki yanlarından
ışık saçan apaydınlık bedenleriyle sevinç içerisinde olacaklardır. Rabbimiz Yüce Zatıyla
Zül Celali Vel İkram’dır.
Zulüm edenler ve Haksızlık edenler ancak sefihlerdir. Çünkü akıllı kimse evrene ve
kendisine bakıp bunların boş yere yaratılmadığını anlayıp bilir. Sefihliğin niteliğinden daha
önceki mübarek Cin suresinde bahsetmiştik.
Muhabbet sevgiden doğup sevgi dolu bir gönülden taşarak meclise düşer. Kimse delile
dayanmak için muhabbet meclisine cilt cilt kitaplarla gelmez. Zaten sevgi ve muhabbet
belli kalıplara konulamaz ancak gönülden taşar. Bir kimsenin her bir şeyi bilmesi de
beklenemez. Büyük alimlerden biri demiştir ki “Bilmediklerimi ayağımın altına alsam başım
göğe ererdi.” Onun ki göğe eriyorsa her halde bu satırları yazanınki yıldızlara kadar çıkar!
Madem ki sevgi ağacı ancak muhabbet toprağında yetişiyor, öyleyse muhabbet meclisinde
söylenen hataları öper başımıza koyarız. O hatalar dahi güzeldir. Çünkü muhabbetten
doğan güzel söz güzel bir ağaca benzer ve her ağacın meyvesi de toprağına geri düşer.
İlim dünyada ki kum tanelerinin tamamıdır ve her an artmakta ve değişmektedir. Çünkü
Yüce Alim her an yeni bir işte ve oluştadır. Bizlerse kum okyanuslarındaki bir kum
tanesiyiz. Hatalı olmak bizim; Kuddüs ve Sübhan olmak Yüce Rabbimizin vasfıdır.
11
Öyleyse sefih dediğimiz odur ki; Sözleriyle insanları Allah yolundan kaydırıp ateş
uçurumlarına uçursun. Fitne çıkarıp bozgunculuk meydana getirsin. Ayıp arasın. Gıybet
etsin. Yetimi itsin, günah işlesin. Sefih odur ki her türlü musibetin ve cahilliğin babası odur
ve yaptığı her iş, söylediği her söz kötülük doğurur. Sefih odur ki çoluk çocuğunun
nafakasını bir gülücük uğruna beyinsizlerle birlikte çarçur etsin (bkz. Nisa 5). Sefih odur ki
mal ve evlat yarıştırsın. Sefih odur ki boynunu uzatıp sana koşarak gelsin bilmem ne kadar
işler yaptım ne mallar kaldırdım diyerek sana yarışmacılık yapsın. Ey sefih senin fitne ve
bozgunculuğundan Yüce Rabbimize sığınırız.
Büyü ve büyücülük hakkında;
Sefihin öylesi de vardır ki leylek dışkısına, domuzun yağına, ölünün toprağına ve benzeri
bir sürü saçmalığa kutsallık ve kuvvet atfederek onlardan çekinir. Halbuki Allah teala
kendisinden çekinilmeye daha layıktır.
Böyle bir kıyaslama yapılamaz ama cümleler yan yana gelince kendisine büyü yapıldığını
sanarak çatıda leylek dışkısı arayan cahilin neyi tercih ettiği apaçık ortaya çıktı. Veya
domuzun yağı yada ölünün toprağı veya bir ciğeri beş para etmezin iğrenç nefesiyle
tükürerek üflediği düğüm Yüce Allah’ın kudretine karşı tercih edilir mi? Geri zekalı bir
beyinsiz dışında kim böyle bir seçim yapar? Düğümleri bağlayıp da –Allah’ın kudretini
aşıp- O Yüce Zatıyla Melik ve Kadir olan Yüce Rabbin belirlediği kaderi, hangi dangalak,
beş para etmez ciğerinden çıkan tükürüklü iğrenç nefesiyle değiştirdiğini söyleyerek
insanların basiretlerini bağlayabilir? İnsanların Basiretlerini de kısmetlerini de daraltan
veya açan ancak Yüce Rabbimizdir.
Bu saçmalığı düşünmek bile insanı öfkelendiriyor. Yukarıda yazdığımız iki paragraf ile
böyle değersiz kimselere çok bile değer vermiş olduk. İbni Abbas (ra)'dan rivayet edildiğine
göre Hz. Resulullah efendimiz şöyle buyurmuştur.:
“Cennet'e hesapsız girecek Müminler efsun etmeyenler, teşe'üm eylemeyenler, şifanın Allah dan
olduğuna inananlar ve her hususta Allah'a tevekkül edenlerdir."
Mübarek Kur’an da Araf yüz on yedi ve Taha altmış dokuzuncu ayeti kerimelerde
insanların yapıp sihir dedikleri şeyin uyduruk ve hile olduğu sırasıyla apaçık yazılmıştır.
Yunus suresi seksen birinci ayeti kerimede insanların sihir dedikleri şeyin bozgunculuk
olduğu bildirilmiştir.
Bu ayetleri delil göstererek deriz ki; Cahil halk arasında çeşitli amaçlarla yapılan ve
yaptırılan büyü-sihir denen “şey” bir yalandan ibarettir ve onun insanlara etki etmesi ancak
meydana getirdiği bozgunculuk nedeniyledir. Şöyle ki; Birkaç sefih bir araya gelir ve birine
“sana büyü yapmışlardır” der. Eğer o sefih oltayı yutarsa strese girip vesveselenmeye
başlar. Sonra sefihler bir araya gelip sefihlerin genelde erkek olan pirine giderek kendilerini
sırayla üfletirler. Sonra sefihin stresi artmaya başlar böylece artık sesler görüntüler duyar,
evinde bir şeyler yanar, geceleri evinde varlıklarla güreş yapar! Dikkat et! Bu saçma işte ne
Kur’ana müracaat nede Yüce Allah’a sığınma vardır. Böylece tüm sefihler yoldan çıkmış ve
çıkarmış oldular. İşte bu mübarek Kur’an hiçbir kelimesi bir birinden ayrılamaz, bir biri
üzerine kurulan bir bütündür ve asla çelişki içermeyen bir mucizedir.
Mübarek Cin suresinden hatırlarsak araştırmacı Cin topluluğuna da böyle bir sefih musallat
olmuştu. Fakat Allah’ın izniyle onları yolundan saptıramamış yine Allah’ın izniyle Cin
topluluğu Muhammed Mustafa efendimize kavuşmuştu. Mübarek Kur’an bir sonraki
mübarek Sure de o sinsi vesveseciden bahsedecektir.
12
Mübarek Bakara suresi yüz ikinci ayeti kerime bu konuda istisnadır, özeldir. O mübarek
ayetin açıklamasını Bakara suresini de incelemek nasip olursa o zamana bırakalım. En
doğrusunu Allah teala bilir. Harut ile Marut isimli meleklere ilham edilen şey insanların
psikolojilerini etkileyecek bir ilimdir. Fakat o ilmi öğrenen insanlar öğrendikleri ilimle kötüyü
amaçlayıp kişi ile karısının arasını bozmak için kullanmışlardır. Bunu anlamlandıra bilmek
için şöyle bir örnek verebiliriz.
Yeni evli bir genç çift evlerinde otururlarken telefonları çalıyor. Geç adam telefonu açıyor.
Alo deyince telefon kapanıyor. Bu olay birkaç kez tekrarlanıyor. Sonra kadın açıyor
telefonu fakat arayan kadına bir şeyler söyleyip cevap veriyor. Sonra kadına yönelik
hedeflenen tacizler daha da artıyor. Eninde sonunda ne kadar sabırlı olursa olsunlar karı
ile kocanın arası bozulur ve en azından gerginlik en çoğundan da ayrılık çıkar. Fakat kadın
ve adam Kur’anı vicdanlarına sindirmiş kişilerse ve yaşayışları da buna uygunsa zaten bir
birlerinden hiçbir gizlileri kalmaz. Birinin telefonuna öteki bakar. Biri ötekinin her şeyini bilir.
Üçüncü seferden sonra telefonun fişini çeker atarlar. İşte bu; mübarek Bakara yüz ikinin
anlaşılması için basitleştirerek verdiğimiz örnektir.
Tabii ki Harut ile Marut’a ilham edilen ilim insan beyni ve psikolojisi ile ilgili çok daha geniş
bir ilimdir. Her bilenin üstünde bir bilen vardır. İstidraç kapsamında bile olsa bazı yetenekli
insanlar olabilir. En azından çoğumuz rüyalarımızla bazı şeyleri önceden görmüşüzdür. Hiç
aklımızda yokken uzaktaki birini düşümüzde görürüz kısa süre sonra karşımıza çıkar.
Benzeri yetenekler elbette ki olabilir fakat bunlar öğrenilebilir mi? En doğrusunu Allah bilir.
Ve kıskandığı zaman kıskancın kötülüğünden.. Bir insan ümitsiz ise kendine zarar verir,
kibirliyse yine kendinedir zararı ancak Haset – Kıskançlık öyle değildir. Kıskançlık her türlü
kötülüğü meydana getirir, kıskançlık tuzak kurdurur, kıskançlık cennetten kovdurur,
kıskançlık insanların malına, canına ve namusuna zarar verir. Kıskançlık Yusuf’u kuyuya
attırır, kıskançlık öz be öz kardeşleri Habil ile Kabil gibi yapar. Kıskançlık doksan dokuz
koyunu olsa bile kardeşinin bir koyununa göz diktirir, kıskançlık kardeşine benim malım
senden çok evlat ve dostça da senden daha kuvvetliyim dedirir, kıskançlık etrafına saçılıp
yayılan ve bulaştığı insanları çekip yutan bir karanlıktır. Bu nedenle bütün karanlık
duyguların piri hasettir, kıskançlıktır.
İşte bu mübarek Kur’an hiçbir kelimesi bir birinden ayrılamaz, bir biri üzerine kurulan bir
bütündür ve asla çelişki içermeyen bir mucizedir.
13
(NAS-İNSAN SURESİ)
De ki; İnsanların Rabbine, insanların Hükümdarına, insanların İlahına sığınırım. Sinsice (kötü)
fısıltılar verenin kötülüğünden. Cin ve insanlardandır o ki, insanların gönüllerine (kötülük)
fısıldar.
Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla
İnsanların Rabbine, insanların Hükümdarına, insanların İlahına sığınırım; Mübarek ayeti
kerimeyi düşünürken daha iyi anlayabilmek için sığınmak fiiline konu olan mübarek isimleri
aciz aklımızca şöyle manalandırabiliriz;
Sığınırız İnsanların Rabbine: İnsanlığın terbiye edicisi olan O Yüce, kusursuz öğretmene
Sığınırız İnsanların Melikine-Hükümdarına: İnsanlığın tek müracaat ve karar mercii olup
ahirin ve evvelin, dünyanın ve ahretin ezeli ve ebedi Yüce Kralına-Hükümdarına
Fakat ilah kelimesinin kullanılmasının hikmetini ilk bakışta anlayamadık. Çünkü mübarek
surenin mübarek ayeti kerimesinde neden mübarek Allah ismi yerine ilah ismini kullanmış
olabilirdi. Halbuki tanrı ve mabut kelimelerinin benzeri olan ilah kelimesini kullanmasının bir
hikmeti olmalıydı. Neden “ilah” ismini kullanmış olabileceği üzerinde düşündük. Bu konuda
Arapça bilgimiz yetersiz kaldı. Mübarek Kur’anın emri üzerine bir bilene, yani rahmetli
Elmalılı hocanın kitabına danıştık. Allah ona rahmet etsin kitabının Fatiha tefsiri bölümünde
şöyle demiş;
"İlâh" kelimesi de aslında ilâhet, ulûhet, ulûhiyet gibi ibadet manası ile veyahut serbest olma
manası ile veyahut kalbin huzura ermesi ve rahat olması manası ile veyahut korku manası ile ilgili
olarak "me'luh" yani kendisine ibadet edilen, yahut akılların hayret ettiği, yahut kalplere rahatlık ve
iç huzuru veren yahut sıkıntıdan, korkudan kurtaran demek olur ki, "mabud" (kendisine tapılan)'da
bu manaların hepsi var gibidir.”
Aldığımız bu ışıktan hareketle sığınmak fiiline konu olan Rab, Hükümdar ve İlah isimlerinin
mübarek manalarının bir birini tanımlayıp, bir birlerinin anlamını pekiştiren bir bütün
olduğunu gördük. Derin manayı bizlere anlatabilmek için seçilmiş çok özel isimlerdi bunlar.
Gönlümüzde dolan bu derin manayı nasıl anlatabiliriz bilmiyoruz. Aciz bir gayret ile ve
basitçe örneklendirerek şunları diyebiliriz;
Bir öğrenci veya çırak, öğretmenini veya ustasını güzelce dinlemeli, doğruyu güzeli gerçeği
Hakkı öğrenebilmek için öğretmenine veya ustasına can kulağını vermelidir. Eğer bu
dinleme sadakatle yapılırsa dinleyici ilgili ilimde pişip yetişmeye başlar. Böylece ilim, sanat
ve adalet öğrenci tarafından –öğrencinin karakter ve fıtratında Yüce Rabbimizce
belirlenmiş kapasiteye göre- Hakkıyla öğrenilir. Mübarek Kur’an da ilim, sanat ve adalettir.
İşte bu mübarek ayeti kerime “Yüce Rabbin dünyadaki eli Kur’an dır. Yüce Öğretmenin kıyamete
kadar yürürlükte kalacak ders notları Kur’an dır” demenin Kur’ancasıdır- şeriatçasıdır.
Yani apaçık manasıyla Yüce Rabbe sığınırım demek “Ben Yüce öğretmenin öğütleri olan
Kur’an hükümlerine can kulağımı verip Hakkıyla dinledim” demektir.
Birde apaçık mananın daha derin manası vardır ki o manayı nasıl anlatırız daha öncede
dediğimiz gibi tam bilmiyoruz. Ancak mübarek Kur’ana müracaat ederek mübarek Nahl
suresi altmış sekizinci ayeti kerimeyi “Derin manaya” delil olarak gösterebiliriz. Yüce
Rabbimizin eğitiminden geçip, O’nun ilminden nasiplenerek terbiye olmuş bal arısı kendine
Yüce Rabbimizin öğrettiği gibi yuvalar edinip bal üretmiştir. Kovan ve bal ilimdir, sanattır ve
adalettir. Halbuki bal arısı Arapça bilmez ki Kur’anı açıp okuyup ta ilham alsın. O vahiy
sayesinde bal arısı peygamber olmadı. Ancak eşek arısındaki zehir yerine onda bal oldu.
14
Demek ki Yüce Rabbe sığınmakta şeriata-mübarek Kur’ana kulak verip dinlemek dışında
daha farklı ve çok derin bir mana daha vardır. İşte bu derin manayı da anlatmalıyız ki sinsi
vesvesenin karşıtı ve aslında çok üstün olan Yüce Rabbin ilhamı ve kalplerimizde
yansıyan iç sesini okuyan herkes duyabilsin. Böylece mübarek Kur’an da ki ve mübarek
suredeki her bir cümlenin nasıl ayrılamaz bir bütün ve ahenk oluşturduğu apaçık görülsün.
Kesinlikle Yüce Rabbimiz Yüce Zatıyla Kebir’dir. Öyleyse düşünsek ya! İçinde
bulunduğumuz bu evren-uzay-kainat asla ve katiyen Yüce Rabbimizden daha büyük
olamaz. Mübarek kebir sıfatından dolayı Yüce Rabbimizi hiçbir şey kaplayıp içine alamaz.
O büyüktür Kebir’dir. Bu nedenle evrenin Allah Teala’yı kapsadığı kesinlikle düşünülemez.
Yani bir evren var. Bu evrenin içinde ve içindeki her yerinde Allah Teala var, sonra melekler
var, cinler ve insanlar var dersek –haşa- Yüce Allah’ın evren tarafından kuşatıldığını
“zannetmiş” oluruz ki bu doğru değildir. Hemde Yüce Rabbimize yer isnat etmiş oluruz.
Dediğimiz bu sözün ne kadar büyük bir sorumluluk olduğunun bilincindeyiz. Fatiha
suresinden beri söylediklerimiz asla ve asla böyle bir konuda delilsiz konuşamayacağımıza
delildir. Evrenin yapısı hakkında dediklerimize göstereceğimiz delil “esma ül Hüsna” yani
Allah’ın mübarek sıfatlarıdır;
Mübarek Sıfatların İrdelenmesi; Belli bir sayıyla sınırlandırmadan bütün güzel isimler ve
sıfatlar Yüce Rabbimize aittir. “Ahkemül Hakimin” ve “Ahad” gibi sıfatların yanı sıra
özellikle mübarek Kur’an ayetlerinin sonunda vurgulanan mübarek isimleri Kur’an
okuyucuları hemen fark ederler. O ayetler göstermektedir ki Yüce Rabbimizin Yüce Zatına
ait sıfatlar mübarek Kur’anın her bir ayetine, her bir harfine tecelli etmiştir.
Mübarek sıfatlar –özelliklede Kur’an da vurgulanan doksan dokuz mübarek isimimanımızın mihenk taşı ve İslam itikadının yenilip aşılamaz bir mantık dayanağıdır. İman
ile ilgili aklımıza takılan yada çevrede karşılaştığımız herhangi bir soru için çok basitçe
yanıt bulabiliriz. Biraz daha fazla açıklamaya çalışırsak;
-Mademki, Allah tealanın Yüce Zatı, Mübarek Sıfatları ile aynıdır, birdir. Demek ki Allah
teala Alim’dir, Hadi’dir, Reşit’tir, Rahman’dır, Rahim’dir, Selam’dır, Kuddüs’tür, Aliyy’dir,
Kebir’dir, Muhsi’dir. Öyleyse hangi ismiyle seslenirsek seslenelim O Yüce Zata, O Yüce
Hükümdarımıza seslenmiş oluruz. Sayılamayacak kadar çok karınca görüp O’na “ey Yüce
Muhsi sen her türlü eksiklikten münezzehsin” desek yada ufukta koskoca bir dağ görüp
“Ey Yüce Kebir sen her türlü eksiklikten münezzehsin” desek hem bizi duyar hem de
İnşaallah tespih yerine geçer. Böylece Yüce Rabbimizi güzel ismiyle anıp zikretmiş oluruz.
Soruları çözüş şeklimize örnekte şöyledir; Bilmezin biri sordu “Allah kendinden büyük taş
yaratır mı?” bizde mübarek Kur’an dan öğrenip vicdanımıza sindirdiğimiz mübarek İsimlere
yani Yüce Rabbimize danıştık. O Yüce Melik buyurdu ki “Allah Kebir’dir hiçbir şey
kendisinden daha büyük olamaz.” Bu çok basit bir soruydu fakat karşılaşılan her şey soru
olmayabilir çok karmaşık bir durumla da karşılaşılabilir. Müracaat sırasında dikkat edilmesi
gereken tek şey vicdanlara verilen cevabın “diğer mübarek isimlerle” çelişki
oluşturmamasıdır. Bu sayede doğru cevap her zaman basitçe bulunabilir.
Evrenin Yapısını İrdelemek; Aslında bu konuyu ilgili ayeti kerimelere bırakmak gerekebilirdi
ancak yarım bırakırsak insanların kafasını karıştıracağımızdan korktuk. Mademki Yüce
Rabbimiz Yüce Zatıyla Kebir’dir öyleyse evren kesinlikle Yüce Rabbimizden daha büyük
olamaz. Mademki Yüce Rabbimiz Yüce Zatıyla Muhsi’dir öyle ise evren Yüce Rabbimiz
tarafından kuşatılıp sayılmıştır. Kuşatılan şey aciz olup “aciz mantığımızın ifadesiyle”
kuşatanın içerisindedir.
15
Bu dediğimizi anlamadıysan bir matematik kitabı bulda kümeler konusunu güzelce oku. Biz
okul hayatımızda can kulağıyla dinlemedik bu yüzden kümeleri anlayışımız geç oldu. Birde
öğretmenlerin öğrencilere anlayacakları lisanla basitleştirip sevdirerek öğretmeleri
gerekmektedir. Her ümmetin peygamberi bile kendi kavminin diliyle gelmiştir.
İçinde bulunduğumuz kainatı bir kümeye benzetelim. Bu kainatın kapsadığı elemanlar
Yüce Rabbimizin “seçimi” ile belirlenmiştir. Mübarek sıfatlara başvurduğumuzda bu
kümenin “kurulabilirliği” Hak’tır. Küme “genişleyebilir” ki zaten genişlemektedir. Küme çiftlik
içerebilir, aşağıda açıklamaya çalışacağımız üzere kümenin her alt kümesi “çiftlik” sonucu
oluşup içerisindeki her şeyde çiftler barındırır. Kainatın sınırı kümenin “sınırını”
oluşturmaktadır. Böylece kümeyi oluşturan “sonsuzlukla” arasında bir “ayrım” vardır.
Kümeyi oluşturan Yüce Zatıyla Muhsi ve Kebir olan Yüce Rabbimizdir. O Yüce Rabbimiz ki
Yüce Zatıyla ezel ve ebed’dir. Evvel ve Ahir’dir.
Mademki Ahir’dir ve Ebed’dir kümenin dışında sonsuz zaman boyunca ve sonsuza kadar
Allah vardır. Mademki ezeldir ve evveldir öyle ise kümenin içinde de sonsuz zaman
boyunca ve sonsuza kadar Allah vardır. Yüce Rabbimiz kainat kümesini ve o kümenin
kapsadığı tüm alt kümeleri istiva etmiş olup buna delil olarak mübarek “summesteva” ayeti
kerimesini gösteririz.
Öyle ise sınırın dışarısı bizim için mümkün değildir, içerisi ise Allah’tan ayrı değildir. Fakat
Yüce Rabbimiz Yüce Zatıyla Kuddüs’tür, Aliyy’dir, Muteali’dir. O her türlü çirkinlikten ve
kötülükten uzaktır. Bu yüzden O’na ancak güzel işler ve güzel sözler yükselir. “İhlas
suresini açıklamaya çalışırken sarf ettiğimiz kelimelerin” daha ayrıntılısı sanırız ki budur. O
hiçbir şeyin içinde değildir. Hiçbir şeyin dışında da değildir. İçinde bulunduğumuz evren
fani olarak yaratılmış sonu bir evrendir.
Mübarek sıfatları ve mübarek Kur’anı düşününce aklımızda beliren evren –şeklini ancak
Allah bilir- bir küme olarak şöyledir.
16
Kainatımızdaki yedi göğü yani yedi evreni küme olarak hayal edince yukarıda çizdiğimiz
şekilde düşünebiliyoruz. Yedi gök demişken mübarek Nebe suresi on ikinci ayeti kerimede
ki yedi göğün mübarek Mülk suresi üçüncü ayeti kerimedeki yedi gökle aynı hedefi işaret
etmediğini düşünebiliriz. Buna delil olarak mübarek Nebe suresi on ikinci ayeti kerimenin
öncesinde ve sonrasında dünyamız için yerel örnekler verilmesidir. Halbuki mübarek Mülk
suresi üçüncü ayeti kerimenin ardından gelen ayetlerde hiçbir yerel tema verilmemektedir.
Görüşümüzde bir çok Handikap bulunduğu düşünülebilir. Kendimize sorduğumuz bazı
sorular şunlardır; BİRİNCİSİ; Cehennem diğer cennetlerin alt kümesi nasıl olabilir.
Cennetlerin içinde cehennem mi var? Böyle saçmalık olur mu? İKİNCİSİ; Yukarıda ki
Venn şemasında bizim evrenimizin yer almaması çok mantıksız. ÜÇÜNCÜSÜ; Evrenlerin
boyutları neden eşit olsun ki? DÖRDÜNCÜSÜ; Böyle bir kümenin düşünülebilmesi
mümkün değil çünkü belirsizlik vardır.
Sorularımıza verdiğimiz cevaplarsa şunlardır;
DÖRDÜNCÜSÜ; Birkaç paragraf önce Yüce Rabbimizin mübarek sıfatlarını irdeledik ve
karşılaştığımız sorulara cevap bulma metodumuzu aktardık. Bilmezlerin sorduğu taş
örneğini vermiştik. Yüce Rabbimiz Yüce Zatıyla her şeyi yapmaya muktedir olan Yüce
Kadir’dir. Yüce Rabbimizin meydana getireceği iş diğer mübarek sıfatlar ile çelişkili olamaz.
Allah tealanın her şeye gücü yeter fakat O’ndan büyük bir şey olamaz. O’nun kendinden
büyük bir şey yaratması genel olarak “tüm mübarek sıfatlara” özel olarak ta Kebir sıfatına
aykırıdır. Kebir sıfatına aykırı bir şey yaratması Adalet sıfatına aykırı olacaktır. Adalet
sıfatına aykırı bir iş meydana getirebilmesi ise Alim sıfatından dolayı mümkün değildir.
Ortaya çıkan tek gerçek bu soruyu soran bilmezin Yüce Rabbimizin sıfatlarını öğrenmesi
gerektiğidir.
Mübarek Alim ve Kadir sıfatları çok özel sıfatlardır. Yüce Rabbimiz sonsuz zaman önce ki
sonsuzluktan beri sonsuzlukta bir bilinçti. Yüce Vedud bilinmek istedi ve alemleri yarattı.
Bu iki sıfattan hangisi daha üstün olabilir. Yüce Alimin bilincimi yoksa sonsuz bilgiye güç
yetirebilme kudretimi. Yada cömertliği, sevgisi, aşkı ve merhametimi? (Ey Yüce Rabbim.
Doğrusu sen her türlü övgüye layıksın. Hamdım, şükrüm, övgüm sadece sanadır. Senden başka
kudret yoktur sen her türlü eksiklikten münezzehsin.)
Çok uzatmadan dördüncü handikapımız için deriz ki mübarek sıfatlara baş vurduğumuzda
böyle bir kümenin kurulabilir olduğunu görmekteyiz. Ayrıca bu görüşümüze delil olarak
mübarek Nisa suresi yüz yirmi altıncı ayeti kerimeyi ve ayet el kürsi de ki “vesia kursiyyuhus
semâvâti vel ard -- Onun kürsüsü gökleri ve yeri kaplamıştır;” mübarek ayetini gösteririz.
ÜÇÜNCÜSÜ; Evrenlerin büyüklüklerindeki oranlar elbette ki böyle değildir. Biz çizim
kolaylığı olsun diye öyle gösterdik. Daha önce demiştik ve pek çok alimde bunu demiş ki;
“Bütünler parçacıkların tabiatındadırlar.” Bir atomun etrafında dolanan elektronların
çekirdeğe uzaklığının oranı yada güneşten güneş sisteminin sonu olan org bulutunun
ötesine kadar olan mesafenin oranı gibi bir oran olmalıdır. Bu bahsettiğimiz orantı
çekirdeklere göre olup çok büyük boyut farklarıdır. Hatta bu evrenler bir biri içerisindeki
küreler olarak dizilmiş olabilirler. En doğrusunu Allah bilir.
Hatta bizim yedili evrenimizdeki en üst evren olan “Meleil ala” diğer evren gruplarının en
üst katlarıyla kesişiyor olabilir. Meleil ala kendi evrensel kümesindeki tüm alt kümelere etki
edebildiğine göre varsayılan tüm evren gruplarına da Allah’ın izniyle etki edebilir. Böylece
ne kadar olduğunu bilemediğimiz sayıdaki evrenlerin Yüce Meclisi tek bir bütün
oluşturabilir. En doğrusunu Yüce Rabbimiz bilir.
17
İKİNCİSİ; Bu sorumuza cevap verebilmek için Rahman suresindeki kırmızı gül tanımını
tekrar hatırlamalıyız;
Rahman Suresindeki Kırmızı Gül Benzetmesini Tekrar İrdelemek; Mübarek Rahman
suresinde kıyamet sahnesi için göklere kırmızı gül benzetmesi yapılmış bizde üzerine çok
defa “Neden kırmızı gül örneğini verdi” diye düşünmüştük.
Önce bir gülün tomurcuk olarak meydana gelişini ve ardından tomurcuğun açılıp
genişleyerek gülün nasıl meydana çıktığını düşündük, evrenin büyük patlama ile meydana
çıkışını ve genişleyerek nasılda kırmızı gülün doğup gelişimine benzediğini bağdaştırdık.
Mademki bu misalde hikmet aradık öyleyse bu hikmet evrenin sonu hakkında neden bilgi
vermesin? Kırmızı gül açıldıktan sonra yaprakları sırayla dökülüp etrafa dağılarak ölür,
ortadan kaybolur. Ancak gül çiçeğinin dibinde yuvarlak yumru şeklinde bir tohum kalır.
Kısaca;
Dağılan yapraklar evrendeki gök adalardır. Arda kalan tohum bir kısım gök adaların
merkezlerindeki dev kara deliklerin birleşmesi sonucu oluşmuş “çözülemez” devasa bir
kara delik yani bir sonraki evrenin –karanlık / kozmik enerji yani Yüce Rabbimizin emriyle
zamanı geldiğinde tetiklenip infilak edecek / fışkıracak olan- kozmik yumurtasıdır. Öyleyse bizim
evrenimiz aynı zamanda da bir önceki evrenin ardından kalan tohumdu. Peki dağılan gök
adalara ne oluyor molekül bağları ve hatta atomları çözülerek zerrelere ayrışmamı, yoksa
mutlak sıfırda donma mı? Bunu Ancak Allah bilir.
Biz mübarek Kur’anın bütününden ilham alarak Venn şemasını çizdik ve yine mübarek
Kur’an dan ilham alarak diyoruz ki; şuan içinde bulunduğumuz kainat sistemi “altıncı
evrededir.” Yani daha açık bir ifadeyle A’raf ve cehennem katları Yüce Rabbimizce henüz
meydana getirilmemiş olabilir. Bu iki kat içinde bulunduğumuz evrenin kırmızı gül misali
yok edilmesiyle oluşacak olabilir. Bu düşüncemizin –gök kapıları- -cehennemliklerin en
aşağı küçük düşürülecek olmaları- gibi ayetlerle delilli olduğuna inanmaktayız. Ve Hadid
dört, Kaf otuz sekiz, Furkan elli dokuz diğer delillerimizdir.
BİRİNCİSİ; Çok basit bir soru olup cevabı gök kapılarından bahseden ayeti kerimenin
manasındadır. O mübarek ayet bize göstermektedir ki her üst küme alt kümeye tesir
edebilir ancak alt kümeler üst kümelere tesir edemez. Bunun delilide cennetliklerin bakıp
arkadaşlarını cehennemin ortasında görmeleridir. Bu durum hem ebat olarak hem de
görüş ve tesir olarak her üst kümenin her alt kümeden daha hayırlı olduğunun da delilidir.
Öyleyse alt cennetten bir üst cennet evrenine geçiş ve tesir olabilir mi doğrusu biz bunu
bilmiyoruz. En doğrusunu Allah bilir.
Yüce Rabbimiz ise tüm kozmik veya parçacık alemlerinin Hamd ve övgüye layık tek
hükümdarı olan, bütün işleri idare eden, her an yeni bir oluş ve işte olan Yüce MELİK’TİR.
Evren ile ilgili Düşünülecek Ayetler;
O, başlangıçta yaratmayı yapan, sonra onu tekrarlayacak olandır. Bu, O’na göre (ilk yaratmadan)
daha kolaydır. Göklerde ve yerde en yüce ve eşsiz sıfatlar O’nundur. O, mutlak güç sahibidir,
hüküm ve hikmet sahibidir. Rum 27
De ki: “Yedi kat göklerin Rabbi, büyük Arş’ın Rabbi kimdir?” Müminun 86
Yaratmayı Tekrarlamak - - Üst evrenin ardında alt evren için tohum bırakması
Yedi Kat gökler + Büyük Arş - - Demek ki bu yedili evren gruplarından birçok olabilir. ?
18
Canlıların çeşitlenmesini tekrar irdelemek; Mademki Bal arısı Yüce Rabbimizin ilhamıyla
bal yapıyor ve diğer arı türlerinden ayrılıyorsa öyleyse bu durum türlerin çeşitlenmesinin
Yüce Rabbimizin ilhamıyla meydana geldiğinin delilidir. Büyük kediler, kurt, çakal, tilki,
denizlerde yaşamaya uyarlanan memeli türleri ve yani tüm canlıların hepsi O’nun ilhamıyla
türlere ayrılmıştır. Bu yargı bizi tekrar mübarek Tegabun suresinde anlamaya çalıştığımız
Hak ile birliktelik “olgusuna” yönlendirir. Mademki canlılar Allah’ın izniyle çeşitleniyor
öyleyse Domuz neden haram kılındı sorusunu da aklımıza getirir doğal olarak.
Vereceğimiz cevabı basitleştirirsek şöyle olur; İnsan’a yapılan ilham gibi canlılara da ilham
ediliyorsa, ilhamın karşıtı / antisi olan vesvesenin de o canlılarda bulunması evrenimizin
doğasına uygundur. Aynı zamanda da mübarek Kur’an dan her canlı türünün ayrı bir kavim
olduğunun bahsedildiği ayeti kerimeyi ve Hz. Süleyman’ın karıncanın dediklerine gülmesini
ve de Yüce Rabbimizin göklerde uçan kuşların tespihlerini bilmesini delil olarak gösteririz.
Domuz ilhama karşı koyup karanlık tarafından tam anlamıyla istila edilip pisliğe dönüştüğü
için, müminlere örnek/ibret olsun diye haram kılınmış olabilir. En doğrusunu Allah bilir.
Başladığımız yere yani “İnsanların Rabbine sığınırım“ ayeti kerimesini düşünmeye
dönersek; Kainatları, atomları ve bilmediğimiz tüm alemleri kudret elinde tutup onların
işlerini meydana getiren Yüce Rabbimiz insanlara da şah damarlarından daha yakındır.
Böylece insanlara hatta –arı dahil- tüm canlılara ilham etmekte ve onlara iyiliği emretmekte
ve de ONLARLA İLHAM YOLUYLA KONUŞMAKTADIR. Hatta canlılardan da öte
moleküllerle ve evrenle dahi konuşmaktadır. İnsan suresinde bahsettiğimiz ve Yüce
Rabbimizin “ol” emriyle kendine zar edinerek canlılar tayfasına geçen molekülü/amino
asidi hatırlatmak isteriz. Dahasına da mübarek Fussilet suresi on birinci ayeti kerimeyi delil
olarak gösteririz.
Evrenleri, gökleri bu kadar çok anlamaya ve anlatmaya çalışmamızın nedeni ilahi tesirinilhamın ve yani iç sesin -Kur’an anlatımına göre- nasıl mümkün olabildiğini göstermeye
çalışmaktı. Yüce Kayyum’dur kainatı yok olup gitmesin diye tutmakta olan Yüce Kayyum
kuşları da gökyüzünde tutandır. İnsanların kalplerini de tutan O’dur.
Hatırlatma; Kaçarak Yüce Allah aciz bırakılır mı? Kaçacak bir yer mi var? O her an her yerde değil
mi? İnsanın şah damarından bile ona daha yakın olan bir Yüce Zattan nasıl kaçabilirsin. Arşı istiva
edip tüm bu evreni ve hatta bedenlerimizi ve hatta bedenlerimizin zerrelerini kuşatan ve de Yüce
Zatıyla Muhsi ve Hakim olan Yüce Rabbimizden kaçacak bir yer yoktur. 97.sayfa
Mademki Yüce Allah adaleti ve iyilik yapmayı emreder öyleyse O’ndan gelen ilham,
O’ndan gelen iç ses ancak adalet ve iyilik emridir. Yüce Rabbimiz iyiliği emreder, fenalıktan
azgınlıktan ve kötülükten men eder.
Yüce Rabbimden gelen iç sesime kulak verdim demektir “İnsanların Rabbine sığınırım”
demenin derin manası. Apaçık manası ise mübarek Kur’anın hükümlerine gönlümü açtım
işittim demektir. Bal arısına ilham edilen ilmin benzeri insanlara ilham edilmiş olsaydı
insanların çoğu “aman olmayacak hayaller bunlar” diyerek kendi ilhamını, kendi iç sesini
bastıracak böylece şer tarafından istila edilip kötülüğe yönelecektir. Kim bilir kendi iç sesini
köreltmiş böylece ilme nankörlük ederek kaybetmiş ne insanlar gelip geçmiştir. Bir yönüyle
farklı görüşlere saygı göstermenin ve şura’nın farz olmasının hikmeti budur. İslam toplumu
şurasıyla kendi içinden yada başka toplumlardan farklı düşünceleri tartmalıdır.
Eğer bir gün her hangi bir İslam toplumu içerisinden yada hatta dışarısından bir genç yada
bir alim farklı bir görüş ortaya koyarak meydan okursa o İslam toplumunun alimleri
şuralarında toplanarak “o kişiyi yada farklı görüşünü hiç müdahale etmeden sonuna kadar”
dinlemelidir. Bu dinlemenin ardından akıl ve Kur’an delillerine dayanarak adaletle hüküm
vermelidir. Bunu yapmayan bir toplumun kalbi katılaşmış demektir.
19
Her farklı görüşün –karanlığı çağırıp ortaya çıkarmadığı- yani zulme ve kana bulaşmadığı
yada zulm ve kan ortaya çıkarmaya teşebbüs etmediği sürece özgürce yaşaması
gerekmektedir. Çünkü karşıdaki grup sapık bir yol bile olsa, Yüce Allah tarafından Kafirun
suresi ile onlara verilmiş bir Hak’tır bu. Basit konularda ayrım yapıp toplumu grup grup
etmek ise Yüce Rabbimiz tarafından hoş görülmeyip yasaklanmıştır. Kolektif olmak tek tip
olmak demek değildir. Eğer Yüce Rabbimiz tek tipliliği seviyor olsaydı çiçekleri rengarenk
yaratmazdı. Çiçeklerin içinde bile insanı bayıltacak derecede kötü kokulu olanlar vardır.
Öyleyse basit farklılıklara tahammül etmek gerekmektedir. Ayrım noktası ilgili İslam
toplumunun iyiliği emredip kötülükten men etme ve adaleti sağlama ve de kendini
savunma hakkıdır. Ancak bu hakkın kötüye kullanılması zulmü ve kalp katılaşmasını
doğurur. İşte tüm bunlar dünya hayatının Yüce Rabbimiz tarafından kusurlu ve fani olarak
imtihan amaçlı yaratılmasının muhteşemliğini ortaya koyar. Aynı zamanda da ölümün ve
hesap gününün var edilmesindeki Adalet hikmetini anlamamızı sağlar.
Rahmani olan iç sese kulak vermek her insanın yapabileceği bir iştir ki arıcık bile bunu
başarmıştır. O arıcık kadar olamıyorsa bir kimse zaten insanım diye gezmesin. Rahmani iç
sesin sağlaması mübarek Kur’an ve Akıl’dır. Yani Rahmani ilham Kur’ana uygundur ve
akla da uygundur niyeti ise selamet-barış-güvenlik-hayır ortaya çıkarmaktır. Eğer iç sesin
bu niteliklere uygunsa “Hiç durma” en uçuk ve, sana anlamsız yada asla olamaz gibi
görünen şey de olsa arıcık gibi çabala, hatta alay etseler bile Nuh gibi ol!
Bir de yaptığımız işlerin şerrinden de Allah’a sığınmalıyız. Çünkü her türlü olasılığı bilen
Yüce Rabbimizdir “O”.. Bunu mübarek ayetin “ilahin nas” kısmında irdeleyeceğiz ki anlam
bütünlüğü açıkça gözüksün. Hatta hannasın ilhamına değindiğimizde mübarek mananın
bütünlüğü daha da aşikar ortaya çıkacaktır. İşte bu mübarek Kur’an hiçbir kelimesi
birbirinden ayrılamaz, birbiri üzerine kurulan bir bütündür bir mucizedir.
İnsanların Hükümdarına sığınırım; Öğüdün açığını –yani mübarek Kur’anın hükümlerini- ve
gizlisini –yani derin ilhamı- can kulağımızı verip dinledik ve de derin ilhamın ispatını Kur’an
ve akıl mihengine vurarak yaptık. Öyle ise bundan sonraki adımımız kesinlikle Kur’an
hükümlerine ve Kur’an ile akla uygun olup iyiliğe götüren derin ilhama ve yani Yüce Melik’e
itaat etmek olacaktır.
Mübarek Melik isminin kullanılmasının hikmeti itaat eylemine çağrışım yaparak itaati
emretmesidir. Melik kral, padişah anlamlarını taşımakta olup Yüce Rabbimizin mübarek
sıfatlarından bir sıfattır. İtaat, sadakat ve sığınmak fiillerine vurgu yapar. Padişahlık
devrinde bir vatandaş güvende olabilmek için padişahına sadakat ve itaat içerisinde
olmalıdır. Padişahına itaat etmez ise nasıl ki cezalandırılır yahut vatansız, korumasız ve
adaletten yoksun kalırsa, Yüce Melik’e itaat etmeyen selametten, adaletten ve
merhametten uzak kalır. Aslından Yüce Melik’ten başka bir hükümdar da yoktur ve bizler
Fatiha suresinde belirtildiği gibi yalnız O’na ibadet eder ve yalnız O’ndan lütuf dileriz.
“Sığınırım insanların hükümdarına” ifadesini bir örnekle kolaylaştırmayı amaçlarsak Hazreti
İmam Ali efendimizin genel olarak tüm hayatını özel olarak ta sıffin savaşını delil olarak
gösteririz. muaviye kuvvetleri mızraklara Kur’an sayfalarını taktıklarında Hazreti İmam Ali
efendimiz savaşı durdurup hakemliği kabul etti ve ardından da Küfe’ye döndü.
Hazreti İmam’ın bu davranışı için Sünnilerden bir kısım dedi ki; “muaviye uyanık Ali ise
siyasetten anlamıyor.” Şiilerin Rafızası ikiye ayrıldı bir kısmı harici oldu dedi ki; “Ali zulümle
savaşmayıp geri dönerek büyük günah işledi. Bu yüzden katli vaciptir.” Harici olmayan
diğer kısmı dedi ki; “Ali masumdur. İmamların ismet sıfatı vardır asla günah işlemezler.
İsmet sıfatı onlara seçilmiş olduklarından dolayı Allah tarafından verilmiştir.”
20
Halbuki Hazreti İmam Ali efendimiz mübarek Kur’anın hükümlerini çok iyi bilen ve o
hükümleri hayatına nakış gibi işlemiş, Hazreti Resulullah efendimizin eğitimiyleöğretmenliğiyle yetişmiş ve o tertemiz Resulün ardından gelen en büyük Kur’an alimi ve
böylece de İslam önderiydi.
Hazreti İmam mübarek Kur’an da ki savaş kurallarını ve farklı düşüncelere karşı tutumları
en iyi bilen kişiydi. Biz sıffini onun hissettiği gibi hissettik ki Yüce Rabbimizden Kur’an da ki
savaş kurallarını inceleyebilmeyi de diledik. O herkesin kendisini kınayacağını biliyordu.
Fakat Kur’an da bildiği hakikate ve kendisine gelen derin ilhama kulak vererek itaat etti.
Kendisini melek yapan az bir grup dışında herkes Hazreti İmamı hatalı buldu. Tarih ve
medeni demokrasi anlayışı ise onun haklı olduğunu ortaya çıkardı. Beş imam ve on iki
mürşidin cihat anlayışı hiçbir zaman kılıçla ülkeleri yağmalamak, mallarına ve kadınlarına
el koymak olmamıştır. Zaten bu yüzden Ehli Beyt imamlarının ardından gelenler selefi
kollarının yayıldıkları kadar coğrafyalara yayılamadılar. Fakat ne zaman devir dönüp
belirlenmiş vakit geldi. Kıyım tersine döndü, sahip oldukları toprakları büyük felaketlerle
geri verdiler. Sadece Balkanlarda ve Kafkaslarda İslam geri çekilmesi sırasında katliamlar
sonucu en az beş milyon insan kıyıma uğradı.
Bizler gazayı yağma, talan cihadı da saldırı sananlarla aynı görüşü paylaşmamaktayız.
Yüce Rabbin gezegenin de her milletin var olma hakkı vardır ve bu hak mübarek bir haktır.
Kısas yada tazminat karşılığı olmaksızın hiçbir millet yerinden edilemez. Toprağına, malına
namusuna göz dikilemez. Yüce Allah bizi bir birlerimizi tanıyalım diye farklı dillere,
milletlere ayırmıştır. Tebliğ ve İslam’ı temsil hakkı hiçbir kimsenin değil mübarek Kur’anın
tekelindedir İnşaallah Kur’an da ki savaş kurallarını ve milletler hukukunu incelemekte ilgili
ayetlerde nasip olur.
İşte Yüce Melik’e yani onun Kuranındaki apaçık hükümlerine ve kalbe gelen derin ilhama
itaat böyle bir şeydir. Biz Hazreti İmamlar gibi O’na itaat edelim varsın sırtımızdan zehirli
hançerle vursunlar yada Seyyid üş-Şüheda gibi Kerbela çöllerine düşelim başımızı
şehirlerde dolaştırsınlar. Fakat hak bildiğimizden dönmeyelim çünkü tüm bu kainat hayaldir
Yüce hükümdar ise tek gerçektir.
İnsanların İlahına sığınırım; Önce işittik ardından itaat ederek eyleme geçtik şimdi ise
yaptığımız eylemin başarıya / razı olunana / hayra ulaşması için ve hatta ortaya
çıkabilecek kötü sonuçlarından korunmak için Allah’a sığınmalıyız. İki cihan güneşi
efendimiz dua ederken buyurdu ki; “Allah’ım şimdiye kadar yaptığım ve bundan sonra
yapacağım işlerin şerrinden sana sığınırım.”
Diyelim ki Kur’an ve derin ilham (-bir başka deyişle de keramet) üzerinde bulunan bir
toplum tamamen haklı gerekçeler ile başka bir toplumla savaşmak zorunda kaldı. Onlar
haklı oldukları halde yine de bağışlanmak ve işlerinin hayırla tamamlanması ve Yüce
Rablerinin razı olduğu şeylere kavuşabilmek için dinlemenin, itaatle eylemin ardından dua
ile Allah’tan rızayı dilediler. Tıpkı Hazreti Resulullah gibi dua ile lütuf ve hoşnutluk dilediler.
İşitmenin ve itaatle eylemin ardından dua ile lütuf dilemenin delili mübarek Fetih suresi son
ayeti kerimedir. Eylem olarak delili ise kıldığımız namazlardadır. Biz her namazımızın her
rekatında “İhdinas sıratel mustakim” Türkçesiyle “Bizi dosdoğru yoluna ulaştır.” deriz.
Fatiha’dan başka bir şey okumadan namaz kılınır ama Fatihasız namaz kılınamaz.
Her yönüyle haklı olan o İslam toplumu savaş kararı alırsa bu savaşta kendi tarafından ve
karşı taraftan insanlar ölecektir. Kin ve öfke ortaya çıkacaktır. Bir işte haklı olunsa bile
yaptığımız işlerden doğabilecek kötülükler için Rabbimize sığınmamız gerekmektedir.
21
Kastımızın iyi anlaşılabilmesi için örneğimizi somutlaştırırsak Kerbela’dan Hasan oğlu
Kasımı delil gösteririz. Böylece de İmam Hüseynin “Şayet bana biat etmişseniz hepinize
izin veriyorum, hepiniz serbestsiniz, her kim gitmek istiyorsa gitsin” ve de ashabına “Ehli
Beytimden kimin elinden tutup götürebilirseniz götürün” buyurmasının hikmetini çok iyi
anlayabiliriz.
Fakat ashabı bunu reddetmiş henüz çok genç olan Kasım bile ne olursa olsun amcasının
yanında kalmayı tercih etmiştir. Hatta Hazreti İmam şehitlik müjdesi verince Hasan oğlu
Kasım amcasına “Ey amca yarın bende şehit olacakmıyım” diye sordu. Amcası da derin bir
ilim ile “Ölümün senin damağında nasıl bir tadı var?” buyurdu. Hasan oğlu Kasım apaçık
dedi ki “Amcacığım böyle bir ölüm bana baldan daha tatlıdır. Benim sorum yarın bu
bağışın beni kapsamayacağından korktuğum içindir.”
O yiğit Kasım amcasından önce, başı amcasının kucağında şehit oldu. Hazreti İmam
Hüseyin onun acısıyla yandı. Onlar hiçbir şekilde ölümden korkan insanlar değillerdi. Onlar
daha yola çıkarken Rablerinden kendileri için razı olacağı bir yol önlerine oymasını
dilediler. Yüce Rabbimiz onları en güzel mertebeyle yani ölümsüzlük / şehitlik ile
ödüllendirdi. Şehitlere ölüler demeyin emri Yüce Rabbimizin emridir.
Hayatı ve ölümü dedesiyle aynı şekilde algılayan büyük Kur’an alimi ve önder Hazreti
İmam Zeyd Medine’yi terk etmek zorunda kaldığında dedesi Resulullah’ın mezarı başına
gelip şöyle buyurdu;
“Ey Allah’ın sevdiği kişi, bu senin şehrindeki son anlarım, kabrine ve minberine son
gelişim. Ey babacığım istemeyerek çıkarılıyorum. Ey Allah’ın Resulü bu yerlerde esir
olarak yaşadım. Allah’ın tam bir iman ve takva şerefiyle desteklemesi için, beni değerli
babalarıma ve temiz aileme ulaştıran bir şehadet ile hayatıma son vermesi için Allah’a
şefaatini istiyorum.”
Medine’den ayrılmadan önce de Allah’a dua ederek O’nun razı olduğu şeyi ve kendisi için
hayırlı olanı diledi. Önderlerimizin hayatlarına her baktığımızda duanın önemini daha da iyi
anlıyoruz. Haklı olarak çıktığımız yolda ve giriştiğimiz işlerde bile hayra ulaşabilmek için
dua etmeli ve rabbimizden iyilik dilemeliyiz. Beş vakit namazımızın anlamı dahi bilerek ve
anlayarak vicdanımızdan gelen duadır. Bu değerli duanın evrensel ölçeği ise mübarek
Fatiha – Hamd suresidir. İşte bu Kur’an hiçbir kelimesi birbirinden ayrılamaz, birbiri üzerine
kurulan bir bütündür bir mucizedir.
Sinsice (kötü) fısıltılar verenin kötülüğünden. Sinip saklanan, gizlenip gizlenip ortaya çıkan
bir “Hannas” ki hepimizin içindeki sinsi vesveseci işte odur. Hannas şeytanın ta kendisidir
ki Yüce Rabbimizden şeytanın dilediği müsaade dolayısı ile kıyamete kadar izinlidir. Bu
nedenle Hannas ortadan kaldırılıp içimizde/nefsimizde yok edilemez. (Bkz. Hicr - 45) Onu
baskılamaya yada yok etmeye çalışmak boşuna uğraşmaktır ve zaman kaybıdır.
Hannas içimizdeki karanlık yön olduğuna göre onun antidotu ışıktır yani bilgidir. Bu aynı
zamanda Hannas ile nasıl başa çıkabileceğimizi de açıklar. Hannası baskılamaya çalışıp
boşuna kürek çekmek yerine ona şöyle demelisin; “Seni tanıyorum, sen Yüce Rabbimin
mübarek Kur’an da bahsettiği Hannassın. Ben senin yaptığın fısıltılara asla itibar etmem.
Ben Yüce Rabbime aidim sana değil! Benim delillerim Kur’an dır ve akıldır. Ben sadece
onlara tutunurum ve Rabbimin beni doğru yola ileteceğini umarım. Seninse benim için
hiçbir değerin yok.” Eğer bu bilinç ile Hannasa yaklaşırsan en kuvvetli ışıkları üzerine tutup
onu tespit etmiş / tanımlamış ve paketleyip karantinaya almış gibi olursun. Böylece her dua
edişinde pakete mühür vurulur ve her Kur’ana sarıldığında da zincir!
22
Cin ve insanlardandır o ki, Evrensel ve yerel olmak üzere iki ayrı mana ihtiva etmekte olup
bu manalar şöyledir.
BİRİNCİSİ: Hannas insanların ve cinlerin içindedir, onlara içlerinden tesir eder.
İKİNCİSİ: Bir insanın Hannası hem başka bir insan hem de hem de göremediği halde
düşüncelerine tesir eden bir cin –yani diğer varlıklardan- olabilir.
Bunların inancımızdaki delilleri şunlardır;
BİRİNCİ; Mademki mübarek Cin suresinde insanlardan erkekler denilmektedir. Öyleyse
“Cinlerden İnsanlar” dahi denilebilir. Böylece Nas cine de denilir o yüzden mübarek Cin
suresinde “cinlerden rical / topluluk” denilmiştir. Rahmetli elmalılı hocanın kitabında
belirttiği üzere bazı İslam alimleri bu görüştedirler.
İKİNCİ: İkinci düşüncemize delil mübarek Enam suresi Yüz On İkinci ayet kerimedir.
Dahası da Ebu Zer (ra)’dan rivayet edilen “Sen insan şeytanından Allah’a sığındın mı?”
sözüdür.
Vesvese veren vesveseci şeytan iki türlüdür; Biri fizik ötesi saha da gizli takımdan yani cinler
soyundan, diğeri de normal düzeyde açık ilgi kurulan, bilinen insanlar soyundandır. -- Hak dili
Kur’an dili – Elmalılı Hamdi Yazır.
İnsanların gönüllerine (kötülük) fısıldar. Öyle bir Hannas’tır ki namaz kılarken aklına türlü
kötü düşünce getirir veya sana hesap yaptırır. Hayatında uygun koşulları bulunca hemen
ortaya çıkar “Bak zaten o sana düşman arkandan kuyunu kazıyor.” diyerek kardeşi
kardeşe kırdırır. İnsanlar hakkında en olmadık kötü düşünceleri fısıldar. Öfke, şehvet
iğrençlik, evhamlar, ümitsizlik, korkular hepsi Hannasın eseridir. Fakat Hannasın hiçbir
kıymeti ve gücü yoktur. Onu besleyen şey cahilliktir. Bir kişi ona aldanırsa ancak kendine
yazık etmiş böylece de hiçbir değeri, yaratıcılığı, hidayeti ve şefaati olmayan “üfürükten bir
şeye” bağlanmış olur. Şu benzerliğe bakar mısın? Hannasa aldanmak sanki helvadan puta
ibadet etmek gibi..
Daha önce dediğimiz gibi Hannası ortadan kaldıramazsın ve Hannas istisnasız her insanın
–ve hatta cinin- içerisindedir. Hannası bilgi ışığıyla karantina altına alıp onu durdurmanın
tek yol olduğuna ve onun tüm insanların içerisinde bulunduğuna dair delilimiz Mübarek Nur
suresi Yirmi Birinci ayeti kerimedir;
Ey iman edenler! Şeytanın adımlarına uymayın. Kim şeytanın adımlarına uyarsa, bilsin ki o
hayâsızlığı ve kötülüğü emreder. Eğer Allah’ın size lütfu ve merhameti olmasaydı, sizden hiçbiriniz
asla temize çıkamazdı. Fakat Allah, dilediği kimseyi tertemiz kılar. Allah, hakkıyla işitendir, hakkıyla
bilendir.
Onunla bir daha ki karşılaşmamızı nasip olursa ilgili ayetlere bırakalım İnşaallah.
(Rabbim hidayet ettiğin kalbi azdırma. Bizleri bağışla. Üzerimizde senin bağışlaman olmazsa bizi
başka kim bağışlar. Sen bize yardım etmezsen eğer bize kim yardım eder. Senden başka yardım
istenecek kudret yok ki. Rabbim senin kudretini düşündüğümde tüm kainat gözüme sabun
köpüğünden çıkan baloncuk gibi gözüküyor. Sen ki Yüce Kayyum sıfatınla tecelli etmesen şu
kainat sanki “pık” sesi çıkarıp sönecekmiş gibi. Rabbim biliyorum ki kainatları tuttuğun gibi
kalplerimizi de tutmaktasın. Öyleyse kalplerimizi kötülüğe çevirme gözümde baloncuğa benzeyen
bu kainatta Yüce Dostu kaybetmekten daha acı ne olabilir. Kalplerimizi dosdoğru yolunda tut ve
bizleri yolundan ayırma..)
23